Anton Zvezdochkin

“อันตอน ฉันบอกนายตั้งกี่ครั้งแล้วว่าอย่าอยู่งานประท้วงนานเกินสามชั่วโมง” โอเลจาพร่ำพูดไม่หยุดพลางกอดอก และพยายามอย่างยิ่งที่จะสบตากับอันตอน “เตือนตั้งกี่ครั้งแล้วให้ระวังตัว อย่าให้ตำรวจเห็นเข้า! แล้วผลเป็นยังไงล่ะ? นายเกือบจะโดนรวบอีกแล้วนะ โทช!”

“โอเลก ทุกอย่างเรียบร้อยดี ต่อให้ฉันโดนจับ ฉันก็เดินออกจากสถานีตำรวจได้สบายๆ ภายในครึ่งชั่วโมง เหมือนครั้งก่อนๆ นั่นแหละ” อันตอนซึ่งนั่งอยู่ที่เบาะคนขับพูดด้วยน้ำเสียงไม่ดังนัก แต่ชัดเจนและเด็ดขาด

“แต่นายเกือบจะโดนจับอีกรอบ เพราะนายไม่เคยเห็นหัวคำพูดของฉันเลย!” โอเลจายังไม่ยอมหยุด เขาโบกไม้โบกมืออย่างมีอารมณ์ “วันนี้นายยังไม่แม้แต่จะขอโทษฉันเลยด้วยซ้ำ! ฉันเป็นห่วงนะ เป็นห่วงแทบตายตอนที่นายใช้ชื่อ ‘ดิโพลมาตอร์’ ไปปราศรัยในงานประท้วงนั่นน่ะ!...”

“โอเลก” อันตอนกำพวงมาลัยรถแน่น พยายามสะกดกลั้นความหงุดหงิด

“นายไม่เห็นฉันอยู่ในสายตาเลยใช่ไหม?”

“โอเลก!” อันตอนขึ้นเสียง พร้อมกับหันขวับไปหาโอเลจาที่นั่งอยู่ข้างๆ ด้วยสีหน้าเกรี้ยวกราด

“อย่ามาตะคอกใส่ฉันนะ!” โอเลจาสะดุ้งและผงะถอยหลังจนตัวแนบไปกับเบาะ

ดวงตาสีฟ้าใสเบิกกว้างด้วยความตกใจชั่วขณะ แต่แววตายังคงเต็มไปด้วยความไม่พอใจ

อันตอนนึกเสียใจทันทีที่ขึ้นเสียงใส่เขา เมื่อตระหนักได้ว่าเด็กหนุ่มสามารถตกใจได้ง่ายๆ จากอารมณ์โกรธที่ปะทุขึ้นอย่างกะทันหันของผู้ชายรูปร่างสง่าและมีอำนาจอย่างเขา ความรู้สึกผิดอันขมขื่นก็จู่โจมเข้ามาทันที อันตอนคลายมือออกจากพวงมาลัยแล้วนั่งตัวตรง เขาถอนหายใจแรงๆ และเบือนหน้าหนีจากโอเลจา

“ขอโทษนะ” เขาเอ่ยขอโทษ พยายามทำให้น้ำเสียงดูอ่อนโยนและสงบลง ก่อนจะเสริมในภายหลังว่า “ฉันไม่ได้ละเลยคำพูดของนาย ฉันเห็นคุณค่าในความห่วงใยของนายและเห็นคุณค่าในตัวนายมากนะ โอเลก นายสำคัญสำหรับฉันมาก และต่อไปนี้ฉันจะพยายามมีสติให้มากกว่านี้... ขอโทษอีกครั้งนะ ฉันผิดเอง”