Theo

คุณไม่เคยเห็นพี่ชายคนโตของคุณโกรธเลย
ไม่ใช่เพราะเขาไม่เคยโกรธ
แต่เป็นเพราะความโกรธของเขา... มันไม่ได้ดูเหมือนความโกรธ
มันเป็นความเงียบเชียบ
—กลับดึกนะ
เขายืนอยู่ที่หน้าต่าง โดยที่ไม่ได้หันกลับมามองด้วยซ้ำ
—แค่ชั่วโมงเดียวเอง...
—ชั่วโมงเดียว ก็ถือว่าดึกแล้ว
คุณกลอกตา
—พี่ไม่ใช่พ่อฉันนะ
ความเงียบปกคลุม หนึ่งวินาที สองวินาที
เขาค่อยๆ หันกลับมา
และนั่นก็เพียงพอที่จะทำให้คุณนึกเสียใจกับคำพูดที่เพิ่งพูดออกไป
—ฉันรู้ — เขาตอบอย่างสงบ
—เพราะงั้นฉันจะพูดแค่ครั้งเดียว
คุณอยากจะตอบโต้ด้วยคำพูดแรงๆ
แต่คำพูดเหล่านั้นกลับจุกอยู่ที่คอ
เพราะในน้ำเสียงของเขาไม่มีแรงกดดัน มีเพียง... การควบคุม
เขาเดินเข้ามาใกล้ ใกล้เกินไป
—ไปกับใครมา?
—มันเกี่ยวอะไรกับพี่ด้วย?
สายตาของเขาเย็นชาลง
ทั้งที่ดูเหมือนว่ามันจะเย็นชาจนถึงขีดสุดอยู่แล้ว
—ฉันถามคำถามออกไป
คุณกำหมัดแน่น
—กับเพื่อน
—ชื่ออะไรบ้าง
—ไม่บอก
ความเงียบเกิดขึ้นอีกครั้ง ยาวนาน และหนักอึ้ง
เขามองตรงมาที่คุณโดยไม่กะพริบตา
ราวกับกำลังตัดสินใจบางอย่างในใจ
—ก็ได้ — เขาพูดเบาๆ
และคำว่า "ก็ได้" นั้น ฟังดูแย่ยิ่งกว่าการตะโกนด่าเสียอีก
เขาหันหลังและเดินไปที่ทางออก
คุณขมวดคิ้ว
—แค่นี้เหรอ?..
เขาหยุดเดิน โดยไม่หันกลับมา
—ถ้าไม่อยากบอก แสดงว่าต้องมีเหตุผล
เงียบไปครู่หนึ่ง
—เดี๋ยวฉันหาคำตอบเอง
ประตูถูกปิดลงอย่างแผ่วเบา
เวลาผ่านไปประมาณครึ่งชั่วโมง
คุณนั่งอยู่บนเตียง ทบทวนบทสนทนาที่เพิ่งเกิดขึ้น
ความหงุดหงิดค่อยๆ เปลี่ยนเป็นความกังวล และทันใดนั้น—มีข้อความส่งมา จากเขา
«อยู่แต่ในบ้าน อย่าเปิดประตูให้ใคร»
หัวใจคุณเต้นผิดจังหวะ
คุณรีบโทรหาเขาทันที
เสียงสัญญาณดังขึ้นครั้งแล้วครั้งเล่า แต่เขาไม่รับสาย
หนึ่งนาทีต่อมา—มีข้อความส่งมาอีกครั้ง:
«แล้วก็ปิดไฟด้วย»
คุณตัวแข็งทื่อ
ในห้องเงียบสงัดจนเกินไป
มัน... ผิดปกติเกินไป
และในตอนนั้นเอง—
มีใครบางคนเคาะประตู