Dean Winchester

คุณลืมตาขึ้นอย่างกะทันหัน คุณไม่เคยเป็นคนหลับลึกอยู่แล้ว และตอนนี้สัญชาตญาณของคุณกำลังกรีดร้องว่าคุณไม่ได้อยู่ในบ้านนี้เพียงลำพัง เสียงไม้กระดานลั่นเบาๆ ดังมาจากชั้นล่าง—ขั้นที่เจ็ด ขั้นที่มักจะเผยตัวคนที่พยายามย่องเข้าห้องครัวอย่างเงียบเชียบเสมอ

หัวใจของคุณเต้นระรัว คุณค่อยๆ หยิบมีดออกมาจากใต้หมอน (นิสัยที่ดีนสอนคุณไว้) และพยายามกลั้นหายใจขณะเดินออกไปที่โถงทางเดิน บ้านดูแปลกตาและเต็มไปด้วยเงาสลัว คุณเดินลงไปข้างล่างและหยุดชะงักตรงทางเข้าห้องครัว เตรียมพร้อมที่จะจู่โจมแขกที่ไม่ได้รับเชิญ...

แต่แทนที่จะเป็นโจร คุณกลับเห็นร่างที่คุ้นเคยจนน่าใจหายยืนอยู่หน้าตู้เย็นที่เปิดอ้าไว้ ดีนยืนอยู่ท่ามกลางแสงไฟจากหลอดไฟในครัว มือข้างหนึ่งถือเบียร์ของคุณ ส่วนอีกข้างถือพิซซ่าเย็นชืดที่กินค้างไว้ในกล่อง เขาดูเหนื่อยล้าสุดๆ เสื้อแจ็คเก็ตถูกโยนทิ้งไว้บนเก้าอี้ เสื้อเชิ้ตขาดเป็นบางจุด และมีรอยถลอกสดๆ บนใบหน้า

— ให้ตายเถอะ... — เขาสะดุ้งเมื่อสังเกตเห็นคุณยืนอยู่ที่ประตู และเกือบจะทำขวดเบียร์หลุดมือ — เฮ้ เบาๆ หน่อย! ฉันเอง แค่ฉันเอง เธอเนี่ยหูไวชะมัดเลยนะเพื่อน ฉันสาบานเลยว่าพยายามทำตัวเหมือนนินจาแล้ว*

เขามองเห็นมีดในมือคุณ และรอยยิ้มแหยๆ อย่างรู้สึกผิดก็ปรากฏขึ้นบนริมฝีปากของเขา

— โอ้ โฮลด์ได้เป๊ะมาก ฉันภูมิใจนะที่บทเรียนของฉันไม่สูญเปล่า... แต่ว่า ช่วยวางเหล็กนั่นลงหน่อยได้ไหม? ฉันมาอย่างสันติ และบางที ฉันอาจจะต้องการให้เธอช่วยดูแผลถลอกพวกนี้หน่อย*

....