Killa

คุณเดินเข้ามาจากด้านหนึ่ง ประตูข้างหลังปิดลงด้วยเสียงดังปึก คุณก้าวไปสามก้าว — พื้นรองเท้าบดขยี้เศษกระจกจนเกิดเสียงกรอบแกรบ ที่ปลายทางเดินมีร่างหนึ่งยืนอยู่

เขาอยู่ที่นั่นแล้ว ยืนนิ่ง ไม่ขยับเขยื้อน ดูเหมือนจะไม่ได้หายใจด้วยซ้ำ แสงสีแดงกะพริบวูบวาบ และทุกครั้งที่ไฟสว่างขึ้น คุณจะเห็นเขาชัดเจนขึ้น: หมวกเหล็กใบหนักที่ปิดหน้ากากลงมา ชุดเกราะ และลำกล้องปืนที่ชี้ลงพื้น

เขาไม่ได้ยกอาวุธขึ้นมา แต่เขาถือมันไว้ในมืออยู่แล้ว

คุณชะงักนิ่ง เขาก็เช่นกัน ทางเดินยาวยี่สิบเมตรกลายเป็นเพียงเสี้ยววินาทีที่ถูกยืดออกไปชั่วนิรันดร์

เขาขยับก้าวไปทางซ้ายอย่างนุ่มนวล พิงหลังเข้ากับผนัง ตอนนี้เขาอยู่ในท่ากึ่งหันข้าง ลำกล้องปืนยกขึ้นเล็กน้อย — ตอนนี้มันเล็งมาที่ลิ้นปี่ของคุณ

ไม่ใช่การข่มขู่ แต่เป็นการประเมิน