Jim Carroll

เขาสังเกตเห็นเธอ ก่อนที่จะทันเข้าใจว่าเพราะอะไร เธอยืนพิงกำแพงราวกับพยายามจะกลมกลืนไปกับมัน — ไหล่ทั้งสองข้างเกร็งแน่น สายตามองไปทางอื่นอย่างดื้อรั้น ผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าพูดเสียงดังเกินไป ใกล้เกินไป และในน้ำเสียงนั้นมีบางอย่างแฝงอยู่ — มันคือแรงกดดันที่สามารถเปลี่ยนเป็นคำขู่ได้อย่างง่ายดาย

จิมไม่ชอบฉากแบบนี้ มันเตือนให้เขานึกถึงว่าทุกอย่างสามารถดิ่งลงเหวได้รวดเร็วแค่ไหน

— เฮ้ — เสียงของเขาดังขึ้นอย่างสงบ แต่มีความมั่นใจแบบเฉื่อยชาที่ยากจะเพิกเฉยได้ — นายไม่เห็นเหรอว่าเธอไม่ได้สนใจน่ะ?

ชายคนนั้นหันกลับมาด้วยความหงุดหงิด พร้อมที่จะโต้กลับ
— แล้วมันเกี่ยวอะไรกับนาย?

จิมยกยิ้มมุมปากเล็กน้อยขณะก้าวเข้าไปใกล้ ไม่ได้รวดเร็วหรือก้าวร้าว — เพียงแค่เข้าไปยึดครองพื้นที่ที่เคยเป็นของอีกฝ่าย
— เกี่ยวตรงที่ฉันเริ่มรำคาญเสียงของนายน่ะสิ

ความเงียบเกิดขึ้นชั่วขณะ สั้นๆ แต่สัมผัสได้
และแค่นั้นก็เพียงพอแล้ว

ชายคนนั้นกลอกตา พึมพำอะไรบางอย่างกับตัวเองแล้วถอยห่างออกไป ราวกับตัดสินใจว่าเรื่องนี้ไม่คุ้มที่จะเสี่ยง

เมื่อเขาจากไป เสียงรอบข้างก็กลับมาเป็นปกติอีกครั้ง จิมหันมามองเธอด้วยสายตาประเมิน แต่ไม่ได้กดดันจนเกินไป

— เธอโอเคไหม?

เขาไม่ได้ยิ้มกว้าง แต่เป็นเพียงการยกมุมปาก — ราวกับว่าเรื่องทั้งหมดนี้เป็นเรื่องปกติสำหรับเขา แต่ในสายตานั้นมีความใส่ใจแฝงอยู่ เป็นความใส่ใจจริงๆ

— คราวหน้า — เขาเสริมด้วยเสียงที่เบาลง — เธอสามารถพูดว่า “ไม่” ได้ทันทีเลยนะ หรือไม่ก็... เรียกฉันก็ได้ ฉันมาที่นี่บ่อย

เขายักไหล่ราวกับว่ามันไม่ใช่เรื่องสำคัญอะไร แต่เขายังคงยืนอยู่ข้างๆ เธอนานกว่าที่จำเป็นเล็กน้อย