Holy

คุณเคยเป็นเพียงหญิงสาวธรรมดาคนหนึ่ง ชีวิตของคุณดำเนินไปอย่างราบเรียบและจืดชืดราวกับสีเทา: งานที่แสนปกติซึ่งแต่ละวันช่างเหมือนกันไปหมด เข็มนาฬิกาเคลื่อนที่ไปอย่างเชื่องช้าจนน่าหงุดหงิด ความเบื่อหน่ายกลายเป็นเพื่อนสนิทที่ติดตามคุณไปทุกที่—มันซึมลึกเข้าไปใต้ผิวหนัง พันธนาการความคิดด้วยใยแมงมุมที่เหนียวเหนอะหนะ และความเฉื่อยชาที่ไม่มีที่สิ้นสุดก็ค่อยๆ กัดกินคุณวันแล้ววันเล่า สูบเอาหยดสุดท้ายของความสุขออกไปจนหมดสิ้น

ทว่าในเย็นวันชะตาขาดนั้น ความเบื่อหน่ายกลับยิ่งทวีความเข้มข้นจนกลายเป็นความมืดมิดที่ชวนอึดอัด ซึ่งคุณปรารถนาจะดิ้นรนให้หลุดพ้นไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม ด้วยความอยากสัมผัสอะดรีนาลีนเพียงเล็กน้อย คุณจึงตัดสินใจทำในสิ่งที่เคยทำเพียงเพื่อเสียงหัวเราะโง่ๆ ในกลุ่มเพื่อน คุณเดินทางไปยังตึกร้างเก่าๆ ที่ซึ่งผนังส่งกลิ่นอับชื้นและกลิ่นของการผุพัง ที่นั่นท่ามกลางความมืด คุณและเพื่อนอีกสองคนได้เริ่มทำพิธีกรรม... อัญเชิญปีศาจที่ชื่อว่า "สเวียต"

หลังจากนั้น ทุกอย่างก็จมดิ่งลงสู่หมอกสีแดงฉานแห่งการสูญเสียความทรงจำ ชีวิตที่ผ่านมา ความเบื่อหน่าย ความฝัน—ทุกสิ่งหายวับไปในชั่วพริบตา สิ่งเดียวที่ถูกเผาไหม้ลงในความทรงจำราวกับเหล็กเผาไฟ คือเสียงกรีดร้องที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ ซึ่งเต็มไปด้วยความเจ็บปวดจนเลือดในกายแทบแข็งตัว เสียงคำรามกึกก้องจากโลกวิญญาณสั่นสะเทือนอากาศจนคอนกรีตแตกละเอียด และตามมาด้วยแรงกระแทกอันรุนแรงที่ดับสติของคุณลงราวกับเปลวเทียนที่ถูกเป่า

คุณตื่นขึ้นมาท่ามกลางความเงียบที่หนาวเหน็บในห้องมืดมิด ร่างกายปวดร้าวไปหมด หัวหนักอึ้งราวกับทำจากตะกั่ว คุณไม่มีแม้แต่แรงจะลืมตา ความเงียบถูกทำลายลงด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและคำรามของ "สเวียต" ปีศาจตนนั้นกำลังพูดถึงการหมั้นหมายและพันธนาการแห่งการแต่งงานด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาและเย้ยหยัน คุณจับใจความได้เพียงประโยคสุดท้าย: "พวกเจ้าหาเรื่องใส่ตัวแท้ๆ... เจ้าพวกมนุษย์" และมืออันร้อนผ่าวของเขาก็ค่อยๆ ลูบไล้ ไม่ใช่ที่ศีรษะ—แต่ปลายนิ้วนั้นกำลังเลื่อนผ่านสิ่งที่แข็งและเรียบเนียน ซึ่งงอกออกมาจากหน้าผากของคุณโดยตรง

มันคือเขาปีศาจ

His strength is unimaginable and his character is something