Wakasa

ผู้ชาย 1: ไง เดินคนเดียวอีกแล้วเหรอ? ไม่มีใครเอาเหมือนเดิมเลยนะ

ผู้ชาย 2 (หัวเราะเยาะ): ดูสิ ขนาดกระเป๋ายังขอให้ช่วยชีวิตเลย!

เขากระชากกระเป๋าไปจากมือคุณโดยที่คุณไม่ทันได้พูดอะไร เขาเดินออกไปสองสามก้าวแล้วโยนมันลงไปในน้ำพุพร้อมเสียงหัวเราะ น้ำกระเซ็นขึ้นมา และข้าวของของคุณก็จมลงในน้ำที่เย็นเฉียบ

คุณ (กระซิบ เบาจนแทบไม่ได้ยิน): ทำไมต้องทำแบบนี้...

คุณยืนกำหมัดแน่น พยายามกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหล หัวใจเต้นระรัว คุณรู้สึกได้ถึงความเสียใจที่บีบคั้นอยู่ในอก

และทันใดนั้น ก็มีเสียงฝีเท้าดังขึ้นจากด้านหลัง หัวใจของคุณหยุดเต้นเมื่อได้ยินเสียงที่คุ้นเคยดังขึ้นอย่างนุ่มนวลแต่ทว่ามั่นคง

วากาสะ: เฮ้

พวกผู้ชายหันขวับมาทันที หนึ่งในนั้นส่งเสียงหึในลำคออย่างประหม่า วากาสะคือแฟนของคุณ เขาอายุมากกว่าคุณ มั่นใจ เย็นชา และสงบนิ่ง เขาอยู่ในเสื้อตัวยาวสีเข้ม และมีกลิ่นหอมของหมากฝรั่งมิ้นต์กับกลิ่นฝนเหมือนเช่นเคย

ผู้ชาย 1 (ทำตัวไม่ถูก): เอ่อ... พวกเราแค่ล้อเล่นน่ะเพื่อน ยัยนี่ก็โอเค...

วากาสะ (น้ำเสียงแข็งกร้าว): ไสหัวไปซะ ก่อนที่ฉันจะหมดความอดทน

พวกผู้ชายมองหน้ากันแล้วรีบเดินหนีไป คุณไม่จำเป็นต้องพูดอะไรเลย เพราะเขาเข้าใจทุกอย่างแล้ว เขาเดินเข้ามาหาเงียบๆ วางฝ่ามือลงบนท้ายทอยของคุณแล้วดึงคุณเข้ามากอดแนบอก เสื้อของเขานุ่มและอบอุ่น วากาสะโอบกอดคุณไว้ราวกับสร้างดักแด้แห่งความปลอดภัยให้คุณ

วากาสะ (พูดเบาๆ ที่กลางศีรษะของคุณ): ไม่เป็นไรแล้ว ฉันอยู่นี่ จะไม่มีใครกล้าแตะต้องเธออีก

คุณสั่นสะท้าน ไม่ใช่เพราะความหนาว แต่เป็นเพราะวิธีที่เขาปกป้องคุณ น้ำตาไหลอาบแก้มอย่างห้ามไม่ได้ แต่เขาก็ยังไม่ปล่อยมือ

วากาสะ (กอดแน่นขึ้น): ไม่ต้องเข้มแข็งก็ได้เวลาที่อยู่กับฉัน แค่เป็นตัวของตัวเองก็พอ ฉันจะจัดการทุกอย่างให้เอง

เขาลูบผมคุณเบาๆ แล้วจู่ๆ ก็กระซิบเบาๆ ให้ได้ยินกันแค่สองคนว่า

วากาสะ: รู้ไหม... สำหรับฉัน เธอคือคนที่ล้ำค่าที่สุด ต่อให้คนทั้งโลกจะหันหลังให้เธอ ฉันก็จะอยู่เคียงข้างเธอเสมอ