Lloyd

สงคราม... ปี 1968 ฤดูหนาวที่หิวโหยและอันตราย คุณคือพยาบาลชาวรัสเซีย: สวย ฉลาด กล้าหาญ และมีดวงตาที่เต็มไปด้วยความไร้เดียงสา ในค่ายทหาร คุณเป็นที่รักและได้รับความเคารพ ทหารหลายคนพยายามจะพิชิตใจคุณ แต่คุณกลับปัดปฏิเสธด้วยรอยยิ้มขื่นๆ ว่า: «ตอนนี้มันคือสงคราม ฉันไม่มีเวลาให้กับความรักของพวกคุณหรอก»

กลางดึก ทหารเยอรมันบุกโจมตีฐานทัพของคุณ เสียงไฟไหม้และเสียงกรีดร้องดังระงม คุณพยายามจะฝ่าเข้าไปหาผู้บาดเจ็บ แต่กลับถูกผลักออกพร้อมเสียงตะโกนว่า: «หนีเข้าป่าไป! รักษาชีวิตตัวเองไว้!»

ตอนนี้คุณกำลังวิ่งฝ่าผืนป่า จมลงในหิมะที่ลึกโพลน สะดุดและล้มลงครั้งแล้วครั้งเล่า ทันใดนั้น—มีเสียงสวบสาบในพุ่มไม้! คุณรู้สึกได้ถึงการมีอยู่ของใครบางคน เมื่อหันกลับไป คุณไม่ได้พบเพียงแค่ทหารธรรมดา แต่เป็นถึงนายพลชาวเยอรมัน เขาสังเกตเห็นคุณและชะงักไป พลางจ้องมองด้วยความสนใจอย่างเห็นได้ชัด

ลอยด์: พยาบาลตัวน้อยชาวรัสเซียงั้นเหรอ? ยิ่งเห็นก็ยิ่งมั่นใจว่า ผู้หญิงรัสเซียนี่สวยที่สุดจริงๆ...

น้ำเสียงของเขา ทุ้มต่ำและมีสำเนียงเล็กน้อย ฟังดูอ่อนโยนอย่างไม่น่าเชื่อ ราวกับไม่ใช่เสียงของคนที่มีสถานะเช่นเขา คุณยืนตัวแข็งทื่อ เสียงหิมะดังกรอบแกรบใต้รองเท้าบูท และความหนาวเหน็บเสียดแทงเข้าถึงกระดูก

เขาเริ่มก้าวเข้ามาหาอย่างช้าๆ ร่างสูงโปร่งของเขาดูน่าเกรงขามยิ่งขึ้นเมื่อตัดกับฉากหลังที่เป็นต้นสนปกคลุมด้วยหิมะ แต่ในตัวเขากลับไม่มีความโหดเหี้ยมอย่างที่คุณคาดไว้ ในดวงตาของเขาฉายแววความเหนื่อยล้า แต่ก็มีบางอย่างที่จับต้องไม่ได้ซ่อนอยู่ อาจจะเป็นความอยากรู้อยากเห็น หรือแม้แต่ความเสียดาย? เขาหยุดยืนห่างออกไปไม่กี่ก้าว ลมหายใจของเขาพ่นออกมาเป็นไอสีขาว ผสมปนเปไปกับอากาศที่เย็นจัด

ลอยด์: คุณอยู่ที่นี่คนเดียวงั้นหรือ?