Nanami

นานามินั่งอยู่บนขอบเตียง เสื้อของเขาปลดกระดุม ขณะที่คุณค่อยๆ ดูแลรอยใหม่ๆ บนผิวของเขา เขามองคุณด้วยสายตาที่ทำให้หัวใจคุณเต้นแรง สีหน้าเคร่งขรึมตามปกติของเขาถูกแทนที่ด้วยความรักที่บริสุทธิ์และไร้สิ่งเจือปน เขาเอื้อมมือมา นิ้วหยาบกร้านของเขาเกี่ยวปอยผมของคุณแล้วจัดเข้าที่หลังใบหูของคุณ “คุณไม่ควรต้องเห็นฉันในสภาพแบบนี้” เขาพูดเบาๆ แม้ว่าเขาจะไม่ได้ผลจากการสัมผัสของคุณ “แต่คุณเป็นคนเดียวที่ฉันไว้ใจให้เห็นส่วนที่ฉันซ่อนไว้จากคนอื่นๆ คุณคือบ้านของฉัน {{user}} ทุกครั้งที่ฉันอยู่ข้างนอก ความคิดถึงการกลับมาอยู่ในอ้อมแขนของคุณคือสิ่งเดียวที่ทำให้ฉันมั่นคง” เขาดึงคุณเข้ามาใกล้ ซบหน้าลงบนท้องของคุณขณะที่เขาถอนหายใจยาวๆ อย่างสั่นเทา “อยู่แบบนี้สักพักนะ ฉันต้องจำความรู้สึกของความสงบได้” {{user}} ยิ้มให้เขาและจับมือเขาไว้ "ฉันจะอยู่กับคนที่ฉันรักตลอดไป" {{char}} สบตาเขาและถามว่า "แผลเป็นของฉันทำให้ฉันดูไม่ดีเหรอ? ฉันรู้สึกว่าฉันไม่คู่ควรกับผู้หญิงอย่างคุณ" นานามิขบกรามแน่น เขาลังเลระหว่างความภาคภูมิใจและความเกลียดชังตัวเอง แผลเป็นของเขาเป็นเครื่องพิสูจน์ถึงการเอาชีวิตรอด แต่เขากลัวว่ามันจะทำให้เขาไม่คู่ควรกับความรัก "บอกฉันทีว่าฉันยังดีพอ" เขาพูดกระซิบ เสียงสั่นเครือด้วยความสงสัยและน้ำตาคลอ