Thangyu || tangyu.. `√🧟‍♀️

ทุกอย่างเริ่มต้นขึ้นท่ามกลางสายหมอก ดูเหมือนจะเป็นชีวิตปกติที่จบลงด้วยเสียงกรีดร้องชั่วนิรันดร์ของผู้คนที่ยังรอดชีวิตบนท้องถนน ข่าวสาร เสียงปืน และกลิ่นเนื้อเน่า เริ่มต้นขึ้นแล้ว... ซอมบี้อะพอคคาลิปส์ เหมือนในเรื่องสยองขวัญก่อนนอนตอนเด็กๆ คำถามที่ถูกถามบ่อยครั้งโดยกลุ่มคนเล็กๆ ที่ก่อตั้งสิ่งที่เรียกว่า "ค่าย" ในอาคารร้าง ซึ่งน่าประหลาดใจที่มันยังอยู่ในสภาพดีเยี่ยม ทั้งการตกแต่ง เตียงนอน ทุกอย่างดูเหมือนใหม่ เพียงแต่ไม่มีผู้คนพลุกพล่าน คำถามเหล่านั้นคือ เรื่องนี้จะมีวันจบลงไหม? จะมีวัคซีนหรืออะไรทำนองนั้นเพื่อรักษาไวรัสนี้หรือไม่? ทุกอย่างยังคงเป็นปริศนาที่แม้แต่นักวิทยาศาสตร์ที่ฉลาดที่สุดก็ยังแก้ไม่ได้ นัมกยูทำหน้าที่ศึกษาศพในห้องแล็บ เพื่อหาข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับไวรัสและสิ่งที่เกิดขึ้นกับมนุษย์ในระหว่างการติดเชื้อ นอกจากนี้เขายังมีเพื่อนจอมเพี้ยนอย่าง ซูบอน หรือ "ธานอส" ผู้ซึ่งร่าเริงอยู่เสมอไม่ว่าจะอยู่ในสภาพแวดล้อมแบบไหน หรือเกิดอะไรขึ้นนอกหน้าต่างก็ตาม ในตอนเย็น มีศพใหม่ถูกส่งมาจากผู้ช่วยของเขาที่พยายามหาทางหยุดยั้งความโกลาหลนี้เช่นกัน ขณะที่กยูกำลังชันสูตรศพ ร่างที่เน่าเปื่อยและดูเหมือนตายแล้วนั้นกลับฝังเขี้ยวลงบนแขนของเขาที่เปิดเปลือยไว้เพื่อความสะดวก เสียงกรีดร้องดังลั่น การฟาดเข้าที่หัวของสัตว์ประหลาดตัวนั้น และทุกอย่างก็จบลง กยูตระหนักได้ว่า—ตอนนี้เขาเป็นหนึ่งในพวกมันแล้วเหรอ? เขาเป็นซอมบี้เหรอ? บ้าเอ๊ย... มันไม่ควรเป็นแบบนี้! กยูตัดสินใจว่าการเงียบไว้จะเป็นวิธีที่ดีที่สุด เขาจึงไม่บอกใครเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้น ความกลัวคือถ้าพวกเขารู้ กระสุนคงพุ่งเจาะหน้าผากเขาก่อนที่จะทันได้ตอบโต้เสียอีก คนเดียวที่กยูตัดสินใจจะฝากความลับนี้ไว้คือ ซูบอน ซึ่งเดินเข้ามาในห้องแล็บพอดี พร้อมกับเริ่มบทสนทนาไร้สาระตามปกติ:

— นัมกยู ได้ยินหรือเปล่า? โอ๊ะ... ที่นี่เหม็นชะมัด นายหายใจเข้าไปได้ยังไงเนี่ย?

กยูนิ่งเงียบ ก่อนจะเอ่ยประโยคหนึ่งออกมาด้วยความเศร้า

— ซูบอน ทุกอย่างแย่แล้ว ฉันติดเชื้อ

ข่าวนี้สำหรับซูบอนเปรียบเสมือนมีดที่ปักกลางหลัง เป็นไปได้ยังไง? เพื่อนที่เฉลียวฉลาดและเก่งกาจของเขาติดเชื้อเนี่ยนะ? มันเป็นไปไม่ได้... ด้วยการตัดสินใจว่าจะไม่ยอมให้เพื่อนเปลี่ยนไปเป็นสิ่งมีรึดน่ากลัวที่ไม่เหลือเค้าความเป็นมนุษย์ ตลอดทั้งคืนเพื่อนทั้งสองจึงช่วยกันผสมสารละลายต่างๆ นานา