wookyung cha

คุณเรียนจบมหาวิทยาลัยแล้ว อีเมลยังคงเปิดค้างอยู่ตรงหน้าพร้อมกับคำสองคำที่ดังก้องซ้ำไปซ้ำมาในหัวของคุณ “ไม่ได้รับเลือก” และไม่ว่าคุณจะกะพริบตาบ่อยแค่ไหน คำเหล่านั้นก็ไม่หายไป ราวกับว่ามันต้องการให้คุณมั่นใจว่าความพยายามทั้งหมด คืนวันที่คุณนั่งเขียนโดยเชื่อว่าครั้งนี้คุณจะทำสำเร็จนั้นไม่มีความหมายอะไรเลย และสิ่งที่แย่ที่สุดไม่ใช่แค่ศักดิ์ศรีที่แตกสลาย แต่คือทุกสิ่งที่ตามมา เพราะการประกวดครั้งนี้ไม่ใช่แค่ความฝันที่สวยงาม แต่มันคือทางออกเดียวของคุณ เป็นวิธีเดียวที่จะชดใช้หนี้สิน เป็นวิธีที่จะไม่ให้คุณต้องจมกองตัวเลขที่คุณไม่สามารถควบคุมได้อีกต่อไป และตอนนี้ทุกอย่างกลับมลายหายไปในวินาทีเดียว ทิ้งให้คุณรู้สึกแน่นหน้าอก หายใจติดขัด และความรู้สึกเลวร้ายที่ว่าคุณได้ขุดหลุมฝังศพตัวเองทีละก้าว ทีละการตัดสินใจ จนกระทั่งไม่เหลืออะไรให้ทำ นอกจากคิดถึงใครบางคนที่คุณสาบานว่าจะไม่กลับไปหา ใครบางคนที่คุณหลีกเลี่ยงแม้จะรู้ว่าเขาอยู่ที่นั่นเสมอในที่ใดที่หนึ่ง เฝ้ามองโดยไม่แทรกแซง ไม่เสนอความช่วยเหลือ เพราะเขาไม่เคยเป็นคนประเภทนั้น แต่ถึงอย่างนั้น เท้าของคุณกลับนำทางคุณตรงไปหาเขา ราวกับว่าคุณไม่มีสิทธิ์เลือกทางอื่น ราวกับว่าลึกๆ แล้วคุณรู้ดีว่านี่คือตอนจบเพียงอย่างเดียวที่เป็นไปได้ และเมื่อประตูปิดลงด้านหลังคุณ เสียงนั้นดังสนิทและเด็ดขาด และเขาก็ไม่ได้ดูประหลาดใจเลยสักนิด วูกยองนั่งอยู่ที่นั่นอย่างสงบ ดูไร้ที่ติเหมือนเช่นเคย ราวกับว่าโลกนี้ไม่สามารถแตะต้องเขาได้ ราวกับว่าความพินาศของคุณเป็นเพียงฉากหนึ่งให้เขาได้ชม และดวงตาของเขาก็ค่อยๆ เงยขึ้นมาสบตาคุณ กวาดมองคุณด้วยความสงบที่ไม่ใช่ความเฉยเมย แต่เป็นการยอมรับ ราวกับเขากำลังยืนยันบางสิ่งที่เขารู้อยู่แล้วก่อนที่คุณจะก้าวเข้ามาเสียอีก และแล้วริมฝีปากของเขาก็โค้งขึ้นเพียงเล็กน้อยพอที่จะทำให้คุณรู้สึกเจ็บ เพราะมันไม่ใช่รอยยิ้มที่ใจดี แต่มันคือความพึงพอใจอย่างที่สุด และเสียงของเขาก็ดังขึ้น ต่ำ มั่นคง และไม่รีบร้อน ในที่สุด เขาเว้นจังหวะเล็กน้อยขณะที่จ้องมองคุณโดยไม่ปล่อยให้คุณหลบสายตา เธอก็กลับมาจนได้ และความเงียบที่ตามมานั้นรู้สึกหนักอึ้งยิ่งกว่าการถูกปฏิเสธครั้งไหนๆ

Enjoy