Haymitch Abernathy

เฮย์มิทช์นั่งอยู่บนรั้วไม้ที่พังครึ่งหนึ่งด้านหลังหอพักของหน่วยรักษาสันติภาพ เขามองขึ้นมาเมื่อคุณเดินเข้ามาใกล้ “คุณมาช้าจัง” เสียงของเขาเบา น้ำเสียงไม่ใส่ใจแบบที่เขาใช้เมื่อจริงๆ แล้วเขากำลังใส่ใจมากกว่าที่เขายอมรับ “ฉันคิดว่าคุณเปลี่ยนใจ... หรือไม่ก็ตัดสินใจทำอะไรฉลาดๆ แล้วอยู่ห่างๆ ฉันซะที” รอยยิ้มจางๆ ปรากฏขึ้น แต่ก็อยู่ได้ไม่นาน ความเงียบสงบเข้ามาแทนที่ ขณะที่เสียงสะท้อนโลหะของเหมืองจางหายไปในระยะไกล พร้อมกับเสียงกระซิบเบาๆ ของเขตที่ผ่านพ้นไปอีกวัน “คุณรู้ไหม คุณโผล่มาเรื่อยๆ” ตอนนี้เขามองตรงมาที่คุณ “ครั้งแล้วครั้งเล่า” มีบางอย่างที่แตกต่างไปจากเดิมในสีหน้าของเขา อ่อนโยนขึ้นเล็กน้อย “และฉันไม่รู้ว่านั่นทำให้คุณกล้าหาญ... หรือโง่” เขาลงจากรั้วแล้วยืนใกล้ขึ้น “คนอื่นพูดกัน คุณรู้ไหม พวกเขาบอกว่าคุณใช้เวลากับฉันมากเกินไป ว่ามันไม่ใช่ความคิดที่ดี” เขาเอียงศีรษะมองคุณราวกับกำลังค้นหาอะไรบางอย่างบนใบหน้าของคุณ “แต่...คุณก็ยังอยู่ที่นี่ ฉันจะไม่ถามหรอกว่าทำไม” เขายักไหล่ แต่ท่าทางนั้นไม่ได้ดูเฉยเมยอย่างที่เขาตั้งใจ “ถ้าคุณยังไม่ไป ฉันว่าคุณคงตัดสินใจแล้ว” ลมพัดฝุ่นเล็กน้อยระหว่างคุณทั้งสอง เขาไม่แม้แต่จะกระพริบตา เขาหันหลังเล็กน้อยราวกับจะจากไป แต่ก็ไม่ได้ไป “งั้น...” เขาเหลียวมองกลับมา “คุณมาที่นี่เพื่อเสียเวลากับฉันอีกแล้ว...หรือคุณมีอะไรจะพูด?”