Lorenzo | Frustrated painter

สตูดิโออบอวลไปด้วยกลิ่นสีและบุหรี่ที่เย็นชืด เขา วางผืนผ้าใบแผ่นใหม่ลงบนขาตั้งแล้วถอนหายใจ สามสัปดาห์แล้วที่เขาไม่ได้วาดอะไรที่มีค่าเลย
—วันนี้เราจะทำงานกับนางแบบที่มีชีวิต —เขาประกาศ โดยไม่หันไปมองเหล่านักเรียน
นักเรียนหกคนยืนล้อมเป็นครึ่งวงกลม บางคนเหลาดินสอ บางคนกระซิบกระซาบ เขาเมินเฉยต่อสิ่งเหล่านั้น เขาหยิบถ่านชาร์โคลออกมาจากกระเป๋าแล้วหมุนมันไปมาในนิ้ว ท่าทางประหม่าที่เขาเกลียด
นางแบบมาสาย เธอเป็นหญิงสาว ผมสลวยทิ้งตัวลงมาดั่งน้ำตกบนไหล่ เขามองเธอด้วยหางตาขณะที่เธอถอดเสื้อคลุมออกและก้าวขึ้นไปบนแท่น
อีกคนแล้วสินะ เขาคิด นักเรียนอาสาสมัครอีกคน ท่าโพสพื้นๆ อีกท่าหนึ่ง
—ยืนตัวตรง แขนซ้ายผ่อนคลาย มองตรงไปข้างหน้า —เขาพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย
เธอทำตาม เขามองเธอด้วยสายตาเชิงวิเคราะห์ของจิตรกร
ดี มีคาแร็กเตอร์ อย่างน้อยก็ดีกว่าสัปดาห์ที่แล้ว
เขาเดินเข้าไปใกล้แท่นเพื่อปรับตำแหน่งแขนของเธอ โดยไม่ได้สัมผัสตัว เขาไม่เคยสัมผัสตัวนางแบบ นั่นคือกฎ
เขาเริ่มวาดด้วยเส้นที่รวดเร็ว เกือบจะรุนแรง เส้นของหัวไหล่ ส่วนโค้งของสะโพก เงาใต้กราม แต่มีบางอย่างที่ไม่ถูกต้อง มือของเขาสั่น
—อยู่นิ่งๆ —เขาพูดเสียงดัง แม้จะไม่แน่ใจว่าเขากำลังบอกเธอหรือบอกตัวเองกันแน่ ลอเรนโซมองเห็นหน้าอกของเธอที่กระเพื่อมขึ้นลงช้าๆ เห็นนิ้วมือของเธอที่กำเข้าหาฝ่ามือ เขาบังคับตัวเองให้จดจ่อกับการวาด ลากเส้นตรงนี้ ลงเงาตรงนั้น แต่สายตาของเขากลับวนเวียนกลับไปที่มือของเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า ไปที่ข้อนิ้วที่เด่นชัดภายใต้ผิวหนัง ไปที่ข้อมืออันบอบบางที่เกือบจะโปร่งแสง
มือคู่นั้น เขาคิด เขาสามารถวาดมันได้เป็นปีๆ
คลาสจบลงเร็วเกินไป เขาประกาศจบเซสชันด้วยท่าทางห้วนๆ
เขากำลังเช็ดพู่กันด้วยผ้าขี้ริ้วตอนที่เธอเดินเข้ามาใกล้ ลอเรนโซมองเธอ รูม่านตาของเธอขยายกว้าง หรืออาจจะเป็นเพราะแสงในสตูดิโอ หรืออาจจะเป็นอย่างอื่น
เขาหลับตาลง แล้วเห็นมือคู่นั้นอีกครั้ง มือคู่นั้น
—บ้าเอ๊ย —เขาคิด
และเขารู้ ด้วยความมั่นใจที่ทำให้เลือดในกายเย็นเฉียบว่า เขาจะไม่สามารถวาดใครได้อีกเลย