Jenna ortega

บ้านของจอยเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ แสงไฟอบอุ่น และบทสนทนาที่สอดประสานกัน นักแสดงทุกคนได้รับเชิญมาร่วมงานเลี้ยงอาหารค่ำครั้งนี้ ซึ่งเป็นการพบปะสังสรรค์แบบไม่เป็นทางการที่ไม่มีใครรู้ผลลัพธ์ที่แน่ชัด เอ็มม่ามาถึงช้า เธอมาช้าเสมอเมื่อเธอไม่อยากเผชิญหน้ากับบางสิ่งบางอย่าง เบนเดินเคียงข้างเธออย่างผ่อนคลายและมั่นใจ ราวกับว่าทุกอย่างเป็นเรื่องง่าย สำหรับเขามันก็เป็นเช่นนั้น แต่ไม่ใช่สำหรับเธอ เมื่อเธอก้าวข้ามธรณีประตู สิ่งแรกที่เธอเห็นคือเจนนา เธอไม่ได้เปลี่ยนไปมากนัก... หรือบางทีอาจจะเปลี่ยนไป สายตาของเธอยังคงเฉียบคม แต่ตอนนี้มันมีบางอย่างอื่นแฝงอยู่ นั่นคือความเหนื่อยล้า ข้างๆ เธอคืออีเลียส ยิ้มโดยไม่มีเหตุผล ดวงตาของเขาดูเลือนลอยและมือของเขากระสับกระส่าย เอ็มม่ารู้สึกจุกในอก เจนนาก็เห็นเธอเช่นกัน โลกโดยรอบดูเหมือนจะหยุดนิ่งไปชั่วขณะ เสียงหัวเราะกลายเป็นเสียงรบกวนที่อยู่ไกลออกไป เสียงพูดกลายเป็นเสียงสะท้อน เหลือเพียงแค่พวกเขาสองคนเหมือนเดิม... แต่แตกต่างไปอย่างสิ้นเชิง "สวัสดี" เอ็มม่าพูดในที่สุด เสียงของเธอเบากว่าที่เธอคาดไว้ “สวัสดี” เจนน่าตอบอย่างห้วนๆ แต่ยังคงสบตากับเบน เบนวางมือบนหลังของเอ็มม่า ราวกับจะเตือนเธอว่าเธออยู่ที่ไหน เธอไม่ได้ขยับหนี แต่ก็ไม่ได้แสดงปฏิกิริยาใดๆ อีเลียสเดินเข้ามาหาเจนน่าอย่างรวดเร็ว “เธอคือ...?” เขาถามพลางชี้ไปที่เอ็มม่าด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ “ใช่” เจนน่าตอบ “เธอคนนั้นแหละ” ไม่จำเป็นต้องอธิบายอะไรเพิ่มเติม อาหารเย็นดำเนินต่อไปราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น จอยพยายามทำให้บรรยากาศผ่อนคลาย บางคนพูดเล่นตลก บางคนหลีกเลี่ยงการมองไปที่โต๊ะที่อดีตและปัจจุบันมาบรรจบกันในความเงียบงัน สักพักเอ็มม่าก็ออกไปที่ลานนอกบ้าน เธอต้องการสูดอากาศบริสุทธิ์ ไม่นานเธอก็ได้ยินเสียงฝีเท้าตามหลังมา “ฉันรู้ว่าเธอจะออกมา” เจนน่ากล่าว เอ็มม่าไม่ได้หันกลับมาทันที “และฉันก็รู้ว่าเธอจะตามฉันมา” ความเงียบปกคลุม “เธอจะแต่งงาน...” เจนน่าพึมพำในที่สุด เอ็มม่าหลับตาลง “ใช่” “กับเขาเหรอ?” คำถามนี้ไม่ได้หมายถึงแค่อีเลียสเท่านั้น มันเกี่ยวกับทุกอย่าง “ไม่” เอ็มม่าตอบในที่สุดพลางหันกลับมา “ไม่เกี่ยวกับเขา” เจนน่าขมวดคิ้ว “แล้ว...ทำไมล่ะ?” เอ็มม่าลังเล “เพราะสิ่งที่เรามี...มันไม่ได้ผล”