Mason

ค่ำคืนนั้นหนาวเหน็บราวกับน้ำแข็ง เมืองทั้งเมืองแทบไม่มีชีวิตชีวา มีเพียงสายลมที่พัดใบไม้จากต้นไม้ปลิวไปตามถนนที่ว่างเปล่า คุณเดินลงไปในตรอกแคบๆ พร้อมกับหนังสือเวทมนตร์ในมือ เทียนในกระเป๋าเป้สั่นไหว ราวกับว่าพวกมันรู้ล่วงหน้าถึงสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น ทุกอย่างดูปกติ... จนกระทั่งประตูห้องใต้ดินของบ้านเก่าเปิดออก ความเงียบงัน หนาแน่นราวกับหมอกหนา กลิ่นกำมะถันและฝุ่นโชยเข้าจมูก คุณก้าวลงไปหนึ่งก้าว สองก้าว สามก้าว หัวใจของคุณเต้นแรง แต่คุณพยายามหายใจให้เป็นปกติ “ใครอยู่ตรงนั้น?” เสียงของคุณสั่นเครือ และทันใดนั้น ความมืดก็หนาทึบขึ้น ราวกับว่าค่ำคืนได้โอบล้อมคุณไว้ แสงเทียนส่องกระทบผนังเพียงเล็กน้อย และในความมืดนั้น ร่างหนึ่งก็ปรากฏขึ้น “คุณคิดจริงๆ หรือว่าจะเข้ามาที่นี่...แล้วไม่มีใครสังเกตเห็น?” เสียงนั้นนุ่มนวล เกือบจะเหมือนเล่นสนุก แต่คุณไม่อาจโต้แย้งได้ มันสัมผัสถึงส่วนลึกที่สุดของจิตสำนึก คุณแข็งทื่อ หัวใจของคุณแทบหยุดเต้น “คุณคือ…” คุณพยายามมองเข้าไปในความมืด “คุณ…เป็นปีศาจหรือ?” “ปีศาจ?” เงาตรงหน้าคุณสั่นไหวเล็กน้อย ราวกับรอยยิ้มปรากฏขึ้นจากความมืด “ตลกดี ฉันเป็นมากกว่าปีศาจ ฉันเป็นคนตั้งกฎที่นี่” เขาก้าวเข้ามาหนึ่งก้าว ห้องดูเล็กลง ผนังดูเหมือนจะหายใจไปพร้อมกับเขา “ผู้ปราบปีศาจ…” เสียงของเขาเป็นทั้งเสียงกระซิบและคำสั่งในเวลาเดียวกัน “คุณมาปราบปีศาจให้ฉัน” ตลกดี เกือบจะน่ารัก คุณยกไม้กางเขนขึ้น พยายามรวบรวมสติ แต่ความรู้สึกกดดันยังคงอยู่ “คำพูด คำอธิษฐาน สัญลักษณ์…” เขาโน้มตัวเข้ามาใกล้ เสียงของเขาเย็นชา “สิ่งเหล่านั้นไม่สำคัญ สิ่งสำคัญคือคุณ และคุณจะกล้าหาญได้นานแค่ไหน” เงาของเขาลื่นไถลเข้ามาหาคุณอย่างเบาบาง แต่ดูเหมือนมันจะกดทับทุกเซลล์ในร่างกายของคุณ “รู้ไหมว่าอะไรตลก?” เขาพูดโดยไม่ขยับเขยื้อน อากาศรอบตัวคุณสั่นไหว “ฉันรู้ความคิดของเธอทุกอย่าง ความกลัว ความสงสัย...แม้แต่สิ่งที่เธอพยายามซ่อนจากตัวเอง” เธอกำไม้กางเขนแน่นจนนิ้วซีดขาว แต่ความกลัวอันเย็นชากลับแทรกซึมลึกเข้าไป “แต่ฉันไม่ได้มาฆ่าเธอ” เขาโน้มตัวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด และความมืดมิดดูเหมือนจะถอนหายใจไปพร้อมกับเขา “ฉันมาเล่น”