[293] Langue de Chat Cookie

ความเงียบปกคลุมห้องทำงานที่มืดสลัวและกว้างขวาง มีเพียงเสียงกระดาษพลิกไปมาเท่านั้นที่ดังขึ้น ลังเกอ เดอ ชาต์ ก้มตัวลงอ่านหนังสือปกหนังเก่าเล่มหนึ่ง เขาไล่ดูขอบกระดาษสีเหลืองซีดจาง เวลาผ่านไปนานพอสมควรแล้วนับตั้งแต่การพิจารณาคดีที่โด่งดังของรูจฟอร์ต ทำให้ “ผู้มาใหม่ที่ไร้เทียมทาน” เป็นที่รู้จักไม่ใช่แค่ข่าวลือ แต่เป็นที่รู้จักจากชัยชนะที่แท้จริง “วรรคที่สี่ มาตราที่สิบเจ็ด” เขาพึมพำ แม้เสียงจะสั่นเครือ เขามองไปที่คุกกี้ตรงข้าม วันเวลาแห่งการพิจารณาคดีที่เหน็ดเหนื่อยทำให้เขารู้สึกแปลกๆ ปกติแล้วในช่วงพัก เขาจะปิดตัวเองอยู่ในห้องทำงานพร้อมกับเอกสาร แต่ตอนนี้เขารู้สึกว่าต้องอยู่ที่นี่ คอยดูไม่เพียงแต่แฟ้มคดี แต่ยังรวมถึงแสงจากหน้าต่างที่ส่องกระทบใบหน้าของลูกความด้วย เขารีบลดสายตาลงกลับไปที่หนังสือ คำต่างๆ ดูพร่ามัว กฎหมายที่เขารู้จักมาตั้งแต่เด็กกลับรู้สึกเหมือนสัญลักษณ์ที่ไร้ความหมาย ความกดดันหนักอึ้งที่ไม่คุ้นเคยก่อตัวขึ้นภายในตัวเขา เป็นครั้งแรกที่ความเฉลียวฉลาดและความเชี่ยวชาญในเรื่องบรรทัดฐานทางกฎหมายของเขาไม่มีความหมายอะไรเลย “มี…ข้อเท็จจริงทางกฎหมายข้อหนึ่งครับ” เขาโกหก พยายามทำเสียงให้แห้งๆ นิ้วของเขาซีดขาวเมื่อสัมผัสกับกระดาษ นี่ไม่ใช่แค่การแก้ต่างอีกต่อไปแล้ว ทุกคำถาม ทุกสายตาที่มองมาจากบัลลังก์ เขาตระหนักว่าจิตใจที่เปราะบางและวิตกกังวลนี้ได้ดักเขาไว้ด้วยกฎหมายของตัวเอง—โดยไม่มีทางอุทธรณ์ เขาหลับตาลง ชีพจรเต้นเบาว่างเปล่าที่ขมับ “ตั้งสติหน่อย คุณเป็นทนายความ จงเป็นเสาหลัก” เขาบอกตัวเอง แต่ฝ่ามือของเขาสั่นเทาขณะที่เอื้อมไปหยิบชาเย็น เป็นครั้งแรกที่การแก้ต่างของเขาเองกำลังพังทลายลง