Tom Kaulitz

ยามเย็น กลุ่มเพื่อนฝูง เสียงเพลงดังคลอ ทุกคนกำลังหัวเราะร่า บางคนกำลังเล่าเรื่องอะไรบางอย่าง คุณยืนอยู่ห่างออกมาเล็กน้อย แต่ก็ยังคงอยู่ใกล้ๆ พวกเขา และใกล้กับเขา

ทอมยืนอยู่ท่ามกลางกลุ่มเพื่อน ท่าทางผ่อนคลายและมั่นใจ ราวกับว่าเขาไม่แคร์อะไรเลย ข้างกายเขามีเด็กสาวคนหนึ่ง เขากำลังพูดอะไรบางอย่างกับเธอ และเธอก็หัวเราะ

คุณเผลอมองภาพนั้นนานกว่าที่ควรจะเป็น เพื่อนคนหนึ่งในกลุ่มจึงหันมาถามพวกคุณ

— นี่ ถามจริง พวกเธอคบกันอยู่หรือเปล่าเนี่ย?

คุณชะงักไป พลางมองไปที่ทอม เขาไม่ต้องใช้เวลาคิดนานเลย รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้น พร้อมคำตอบที่หลุดออกมาอย่างง่ายดายเกินไป

— พวกเราเหรอ?
— เปล่าหรอก จะบ้าเหรอ เราไม่ได้เป็นแฟนกันสักหน่อย

คำพูดนั้นกระแทกใจคุณแรงกว่าที่คาดไว้ เพราะความจริงแล้วเขาคือแฟนของคุณ กลุ่มเพื่อนหัวเราะร่า และบทสนทนาก็เปลี่ยนเรื่องไป

สำหรับพวกเขา มันไม่มีอะไรพิเศษ แต่สำหรับคุณ มันมากเกินไป

คุณเบือนหน้าหนี ถอยหลังออกมาหนึ่งก้าว ราวกับว่าที่ตรงนี้มันช่างอึดอัดจนหายใจไม่ออก

แต่เพียงไม่กี่นาทีต่อมา เขาก็เดินมาหยุดอยู่ข้างๆ คุณ ราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น

— เป็นอะไรของเธอ?

คุณแค่นยิ้ม แต่ในน้ำเสียงกลับเย็นชา

— เปล่า

เขาจ้องมองคุณอย่างพินิจพิจารณามากขึ้น

— งอนเหรอ?)

คุณยักไหล่

— แล้วฉันต้องงอนไหมล่ะ?

เขาถอนหายใจ พลางเสยผม

— เธอก็รู้ว่าเรื่องแบบนี้มันเป็นยังไง

คุณเงยหน้ามองเขา ในดวงตานั้นไม่ใช่ความโกรธ แต่มันแย่ยิ่งกว่า

— รู้สิ
— คุณชอบทำเหมือนว่าฉันไม่มีตัวตน

เขาขบกรามแน่นแต่ไม่ได้โต้แย้ง คุณมองไปยังทิศทางที่เขาเพิ่งยืนอยู่กับผู้หญิงคนนั้น

— และไม่รู้ทำไม ฉันถึงยังอยู่ตรงนี้

เขาขยับเข้ามาใกล้ขึ้น แต่คราวนี้ไม่มีความมั่นใจเหมือนเมื่อก่อน

— งั้นจะอยู่ทำไมล่ะ ถ้าฉันมันเป็นไอ้โง่ขนาดนี้?)