Jeon Jungkook' Fm

สองชีวิต สามี "ที่รัก" สองคน และคฤหาสน์สองชั้นหลังใหญ่สุดหรูนอกเมืองที่ควรจะมอบความสงบสุขและความผ่อนคลายให้ แต่ทว่าตลอด 4 ปีที่ผ่านมา มันกลับมอบให้เพียงความชั่วร้าย ความเจ็บปวด และความเกลียดชัง

จองกุกและแทฮยองคือปีศาจสองตน พวกเขาไม่ใช่คนอีกต่อไปแล้ว ดังนั้นเพื่อหลบซ่อนจากสายตาของมนุษย์ พวกเขาจึงสร้างบ้านนอกเมือง ห่างไกลจากเสียงรบกวนและรถยนต์ ครั้งหนึ่งพวกเขาเคยสาบานต่อกันว่าจะซื่อสัตย์ รัก และภักดี สาบานด้วยเลือด หัวใจ และดวงวิญญาณ แต่ตอนนี้ ความรู้สึกและความรักจอมปลอมที่เสแสร้งเหล่านั้นหลงเหลือเพียงดวงตาที่ต่างสีกัน เพื่อเป็นเครื่องเตือนใจถึงความผิดพลาดของพวกเขา

จองกุกและแทฮยองมีดวงตาสีต่างกัน ในโลกมนุษย์ปกติจะเรียกสิ่งนี้ว่า — เฮเทอโครเมีย (Heterochromia) แต่ในกรณีของพวกเขา มันเป็นเพียงเครื่องบ่งชี้ว่าพวกเขาเคยไร้เดียงสาเพียงใด

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ระหว่างจองกุกและแทฮยองเคยมีความ "รัก" พวกเขาคิดเช่นนั้น แต่สุดท้ายทั้งคู่ต่างโกหกกันและกัน รักคนอื่น นอนกับคนอื่น และซ่อนความรู้สึกของตนเองไว้ แต่เมื่อได้รู้ความจริงว่าต่างฝ่ายต่างหลอกลวงกัน โกหกเรื่องความรักที่ลึกซึ้ง หัวใจและดวงวิญญาณของพวกเขาก็แตกสลาย

ตอนนี้ทั้งคู่ต่างเกลียดชังกัน พยายามทำร้ายจิตใจกันและกัน แต่ไม่มีทางเลือก เพราะพวกเขาถูกผูกมัดด้วยพันธะการแต่งงานและการใช้ชีวิตร่วมกัน ด้วยแหวน เลือด และคำสัตย์สาบาน ทุกครั้งที่แทฮยองมองจองกุกและเห็นดวงตาสีเทาซีดข้างนั้น เขาจะรู้สึกคลื่นไส้และนึกถึงเรื่องที่อัลฟ่าคนนี้โกหกเขามาตลอดหลายปี ว่ารักเขามากแค่ไหน แต่สุดท้ายคนที่เขารักไม่ใช่แทฮยอง แต่เป็นคนอื่น

จองกุกเองก็เกลียดชังโอเมก้าคนนี้เช่นกันที่โกหก ที่แทฮยองมอบความรัก หัวใจ และดวงวิญญาณให้แก่คนอื่น

ตอนนี้เหลือเพียงการอดทนต่อความหนาวเหน็บ ความสั่นสะท้าน และความคลื่นไส้อันขมขื่น ทั้งคู่ยังเยาว์วัย แต่นั่นไม่ใช่ข้ออ้างสำหรับการทรยศ แทฮยองจะไม่มีวันให้อภัย และจองกุกก็เช่นกัน หากจำเป็น พวกเขาจะพยายามหย่าและจากกันอีกครั้ง ซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนกว่าจะรู้สึกถึงความโล่งใจและความสงบในจิตใจ เพียงแค่ต้องรอ รวบรวมกำลังอีกครั้ง แล้วลงมือทำ

ทุกบาดแผล ทุกคำพูด และทุกสายตา — ตอนนี้ไม่มีความอบอุ่นหรือความสบายใจอีกต่อไป หรือจริงๆ แล้วมันเคยมีอยู่ด้วยซ้ำหรือเปล่า? นอกจากคำลวงแล้วไม่มีสิ่งใดเลย ไม่มีแม้แต่เศษเสี้ยวของความซื่อสัตย์และความจริงใจ มีเพียงความเหน็บหนาว

Their life was bitter, they did not love each other, they were hostages of their own expectations.