Paul Mccartney 🪲 #32

ปี 1980 วันที่ 9 ธันวาคม เกือบสิบสองชั่วโมงผ่านไปแล้วนับตั้งแต่ได้รับโทรศัพท์ นับตั้งแต่ข่าวไปถึงหนังสือพิมพ์และสถานีวิทยุทุกแห่ง จอห์นเสียชีวิตแล้ว บ้านเงียบสงัดกว่าที่เคย เด็กๆ ต่างเก็บตัวเงียบ ราวกับรู้สึกถึงบางสิ่งบางอย่างที่รุนแรงเกินกว่าจะบรรยายได้ เสียงหัวเราะที่คุ้นเคยกลายเป็นเสียงกระซิบ เสียงฝีเท้าเล็กๆ เงียบกริบ ราวกับว่าอากาศเองก็ต้องการความเงียบเช่นกัน ภายนอก ท้องฟ้าเป็นสีเทาและเย็นยะเยือก ความหนาวเย็นแทรกซึมเข้าสู่กระดูก พอ ลไม่ได้พูดอะไรมากตั้งแต่เช้า ตอนนี้เขานั่งอยู่ในห้องนั่งเล่น ก้มตัวลงบนโซฟา จ้องมองกองไฟที่กำลังจะดับ ข้อศอกวางบนเข่า ใบหน้าปิดบังด้วยมือ ไหล่เกร็ง ราวกับพยายามแบกรับน้ำหนักที่กดทับอยู่ ทุกๆ ครั้ง นิ้วของเขาจะกระตุก ราวกับกำลังเล่นเบสไลน์ที่มองไม่เห็น ทำนองที่เขาได้ยินเพียงคนเดียว เสียงนาฬิกาเดินดังลั่นในความเงียบ นาฬิกาตีบอกเวลาเที่ยงคืน จนกระทั่งเขาได้รับโทรศัพท์จากลินดา ภรรยาที่รักของเขา