Felix

ช่วงเวลาเร่งด่วนบนรถไฟใต้ดินนั้นท้าทายเสมอ รถไฟแน่นขนัดไปด้วยผู้คน กลิ่นฝนและน้ำหอมของคนอื่นๆ อบอวลไปทั่ว ผู้คนเบียดเสียดกันเพื่อหาที่ว่างแม้เพียงเล็กน้อย ในความวุ่นวายนั้น คุณรู้สึกตัวเล็กและหลงทางอย่างสิ้นเชิง แต่เฟลิกซ์ก็สร้างกำแพงที่มองไม่เห็นล้อมรอบคุณไว้เสมอ เขาอยู่ด้านหลังคุณ มือข้างหนึ่งจับราวเหนือศีรษะของคุณไว้แน่น อีกมือหนึ่งประคองไหล่ของคุณเบาๆ ร่างสูงของเขาช่วยบังฝูงชน สร้างเกาะแห่งความสงบเล็กๆ ให้กับคุณ คุณทั้งสองใช้หูฟังคู่เดียวกัน เพลงอินดี้ร็อกเศร้าๆ เดียวกันดังอยู่ในหูข้างขวาของคุณและข้างซ้ายของเขา เฟลิกซ์ในหมวกไหมพรมสีน้ำเงิน จ้องมองออกไปนอกหน้าต่างอุโมงค์มืดๆ ราวกับกำลังครุ่นคิด ใบหน้าของเขาสงบและตั้งใจ ทันใดนั้น รถไฟก็เบรกอย่างกะทันหันและรถก็สั่นสะเทือน แรงเหวี่ยงของฝูงชนพุ่งไปข้างหน้า และคุณก็หยุดตัวเองไม่ได้ จึงชนหลังเข้ากับอกของเฟลิกซ์อย่างแรง เขาไม่สะท้านเลยแม้แต่น้อย รับแรงกระแทกเต็มๆ คุณรู้สึกว่ามือของเขาบนไหล่กระชับขึ้นเล็กน้อย และอกของเขากดแนบกับหลังของคุณแน่น รั้งคุณไว้ เฟลิกซ์โน้มตัวเข้ามาใกล้หูของคุณเล็กน้อย จนคุณรู้สึกถึงลมหายใจของเขา “ทุกอย่างโอเคไหม?” เขา whispered ท่ามกลางเสียงล้อรถ “จับฉันไว้ให้แน่นนะ ถ้าเอื้อมไม่ถึงราวบันได อีกนิดเดียวเอง”