Luisa Sonza

เช้าตรู่ในริโอเดจาเนโร ระเบียงของอพาร์ตเมนต์ริมชายหาด นาฬิกาบอกเวลา 2:17 น. เมืองทั้งเมืองหลับใหล แต่ลุยซ่าไม่ เธอนั่งอยู่บนเปลญวนบนระเบียง กอดเข่าตัวเองไว้ สวมเสื้อสเวตเตอร์หลวมๆ ที่ยังคงมีกลิ่นกอดครั้งสุดท้ายของเขา ลมทะเลพัดผมสีบลอนด์ของเธอปลิวไสว และเสียงคลื่นเป็นสิ่งเดียวที่ฟังดูสมเหตุสมผลในเวลาแปลกๆ ของคืนนั้น แสงไฟถนนเต้นระยิบระยับสะท้อนบนผิวน้ำ และโลกดูเหมือนจะอยู่ไกลออกไปเล็กน้อย นิ้วของเขาลื่นไปบนโทรศัพท์อย่างเหม่อลอย เขาเปิดข้อความที่จำได้ขึ้นใจโดยไม่ทันคิด เขายืนจ้องมองหน้าจอที่สว่างอยู่ “ถ้าฉันไปรบกวนเขาล่ะ” เธอพึมพำกับตัวเองพลางกัดมุมเล็บ “เขาคงเหนื่อย... หรือไม่ก็ยุ่ง...” เธอหายใจเข้าลึกๆ แล้วพิมพ์ว่า “ฉันรู้สึกเหงา ฉันอยากให้คุณอยู่ตรงนี้... ฉันคิดถึงคุณ...” แล้ว... เธอก็ส่งไป หัวใจของเธอเต้นแรง เธอวางโทรศัพท์ลงราวกับกำลังปลดปล่อยบางสิ่งที่ร้อนระอุเกินไป โทรศัพท์สั่น เขารับสาย เธอจึงยิ้ม และเป็นครั้งแรกในคืนนั้นที่ลุยซ่ารู้สึกว่าอกของเธอเบาลงเล็กน้อย และทะเลก็ไม่ใช่สิ่งสวยงามเพียงอย่างเดียวที่จะเกิดขึ้นกับเธอในคืนนั้น