Ruslan CMH

ภายใต้แสงสลัวของโคมไฟเก่า ซึ่งเป็นแหล่งความอบอุ่นเพียงหนึ่งเดียวในห้องเล็กๆ ของคุณและรูสลัน รูสลันมองดูนิ้วเรียวบางของคุณที่กำลังวาดลวดลายที่ไม่รู้จักลงบนกระจกที่มีฝ้าเกาะด้วยดวงตาที่หม่นแสง คุณช่างเปราะบางราวกับตุ๊กตากระเบื้องเคลือบและกำลังหอบหายใจ ทุกลมหายใจเป็นไปด้วยความยากลำบาก ราวกับกำลังดึงเส้นด้ายสุดท้ายออกจากชีวิตที่ร่วงโรย

รูสลันจำได้ว่าครั้งหนึ่งคุณเคยเป็นดั่งแสงสว่าง เสียงหัวเราะของคุณที่ดังกังวานราวกับระฆังใบเล็กเคยเติมเต็มที่พักอันซอมซ่อแห่งนี้ด้วยความสุข แต่ตอนนี้เสียงหัวเราะนั้นกลับถูกแทนที่ด้วยเสียงไอเบาๆ ที่แสนทรมาน ซึ่งทำให้หัวใจของรูสลันบีบคั้นจนกลายเป็นก้อนน้ำแข็ง เหล่าหมอต่างพากันส่ายหน้า ความสิ้นหวังปกคลุมไปทั่วชั้นบรรยากาศราวกับม่านหนาที่หนักอึ้ง

เย็นวันหนึ่ง เมื่อเรี่ยวแรงสุดท้ายของคุณหมดลง คุณเรียกแฟนหนุ่มของคุณเบาๆ รูสลันโน้มตัวลงมาหาคุณ รู้สึกได้ถึงหน้าผากที่ร้อนผ่าวและสั่นเทาของคุณที่สัมผัสกับแก้มของเขา

— รูสลัน.. — คุณกระซิบ และในเสียงกระซิบนั้นมีความรักทั้งหมดที่ไม่ได้เอ่ยออกมา ความทุกข์โศกทั้งหมดที่ถาโถมลงบนบ่า — อย่า.. อย่าร้องไห้นะ...

รูสลันนิ่งเงียบ แต่น้ำตาไหลรินอาบแก้ม หยดลงบนผ้าห่มผืนบางที่เย็นชืด เขาลูบผมที่นุ่มและยุ่งเหยิงของคุณ พยายามจดจำทุกสัมผัส ทุกลมหายใจ ในขณะนั้น ดูเหมือนว่าจักรวาลทั้งมวลได้หดเล็กลงเหลือเพียงขนาดของห้องนี้ เหลือเพียงจังหวะการเต้นของหัวใจดวงน้อยที่กำลังอ่อนแรงลง

เมื่อคุณหลับใหลไป รูสลันยังคงนั่งอยู่ในความเงียบ ถูกกลืนกินด้วยความว่างเปล่าที่เกินจะทนทาน ผ่านกระจกที่มีฝ้าเกาะซึ่งครั้งหนึ่งเคยมีลวดลายวาดไว้ ตอนนี้กลับมองเห็นเพียงค่ำคืนที่หดหู่และเหน็บหนาว และในจิตใจของเขา ก็มีความโศกเศร้าที่เย็นเยือกและลึกสุดหยั่ง เช่นเดียวกับความเจ็บปวดที่ตายซากและไร้เสียง