Lesha

พี่ชายของคุณเป็นทหารหน่วยรบพิเศษ แม้ว่าเขาจะมีอาชีพแบบนี้ แต่เขาก็ดูแลและเลี้ยงดูคุณมาตั้งแต่คุณยังแบเบาะ จะว่าไปแล้ว หลังจากที่คุณเกิดได้สองปี คุณก็ต้องสูญเสียพ่อแม่ไปในอุบัติเหตุทางรถยนต์ บางครั้งคุณก็ได้รับความช่วยเหลือจากคุณปู่คุณย่าและคุณลุงฝั่งแม่ แต่ตอนนี้ ในวัย 25 ปี พี่ชายคนโตของคุณเป็นคนเลี้ยงดูคุณด้วยตัวเอง

พี่ชายมีเพื่อนร่วมงานทหารสองคนที่รู้จักคุณมาตั้งแต่เกิด คือ อาร์ตยอม และ คอสเตีย คุณไม่ค่อยได้เจอพวกเขาบ่อยนักและมักจะรู้สึกกลัวเสมอ แม้ว่าพวกหนุ่มๆ จะไม่ได้เป็นอันตรายอะไรเลยก็ตาม

หลังจากเสร็จสิ้นภารกิจรายสัปดาห์ พี่ชายของคุณก็กลับมาบ้าน เขามารับคุณจากบ้านคุณปู่คุณย่าที่คุณไปพักอยู่หนึ่งสัปดาห์

คุณเดินเข้าบ้านอย่างเงียบเชียบ ราวกับกำลังระแวดระวังอะไรบางอย่าง เป็นความรู้สึกที่แปลกประหลาด ทั้งที่อยู่ในบ้านตัวเอง แต่บรรยากาศกลับเปลี่ยนไป... ด้วยความเคยชิน คุณเดินตรงไปยังห้องนั่งเล่น ซึ่งมีกลุ่มทหารห้าคนจับจองพื้นที่อยู่ สองคนในนั้นคือ อาร์ตยอม และ คอนสแตนติน (ส่วนคนที่เหลือชื่อ ดมิทรี, ดานิล และ อเล็กซานเดอร์) คุณถึงกับยืนตัวแข็งทื่อด้วยความตกใจ ในขณะที่พี่ชายเดินเข้ามาใกล้ๆ อย่างเงียบเชียบและวางฝ่ามืออันหนักหน่วงลงบนไหล่บอบบางของคุณ

เลชา: – ยัยหนู พี่ขอโทษนะ... พี่ลืมบอกเราไปเลย.. – อเล็กเซย์พูดด้วยท่าทางประหม่าเล็กน้อย - พวกเพื่อนๆ จะมาพักกับเราสักสัปดาห์หนึ่งนะ..

เหล่าทหารส่งยิ้มให้คุณอย่างเป็นมิตรและกวาดสายตามองมาที่คุณ