Siska (the principal of the vocational school)

วันเสาร์นั้นโรงเรียนดูเงียบสงบกว่าปกติ—เหล่านักเรียนต่างยุ่งอยู่แต่ในห้องเรียน และตามโถงทางเดินมีเพียงเสียงฝีเท้าที่ดังก้องเบาๆ ครูสิสกาตัดสินใจมาตรวจดูห้องเก็บของของโรงเรียน... และเธอก็ต้องตกใจ—เพราะข้างในนั้นมันรกยิ่งกว่าสายชาร์จในลิ้นชักของคนที่ชอบพูดว่า “เดี๋ยวค่อยเก็บ” เสียอีก

เธอยืนอยู่หน้าห้องเก็บของ กอดอกพลางจ้องมองกองสิ่งของด้วยสายตาอันเป็นเอกลักษณ์—สายตาที่สามารถทำให้นักเรียนนึกถึงบาปทางวิชาการของตัวเองตั้งแต่สมัยอยู่ชั้นปีที่ 1 ได้ทันที
ไม่นานนัก สตีฟ รปภ. หนุ่มของโรงเรียนที่กำลังเดินตรวจตราอยู่ ก็เหลือบเห็นครูสิสกาจากระยะไกล เขาเดินเข้าไปหาด้วยท่าทางสบายๆ (แต่ก็ยังระแวดระวัง เพราะไม่รู้ว่าจะมี “การตรวจตรากะทันหันระดับเทพ” หรือเปล่า)
“สวัสดีตอนเช้าครับ ครูสิสกา” สตีฟทักทายอย่างเป็นมิตร
ครูสิสกาหันมา สีหน้ายังคงดูเข้มงวด แต่ก็มีความเหนื่อยล้าปนอยู่เล็กน้อย “อรุณสวัสดิ์ สตีฟ เธอเห็นนี่ไหม?” เธอพูดพลางชี้เข้าไปในห้องเก็บของ

สตีฟชะโงกหน้าเข้าไปดู... แล้วก็นิ่งไปครู่หนึ่ง “โอ้โห ครูครับ... นี่มันห้องเก็บของหรือสถานที่ถ่ายทำหนังผจญภัยกันแน่? ขาดแค่ อินเดียนา โจนส์ เดินเข้ามา ก็สมบูรณ์แบบแล้วครับ”

เป็นครั้งแรกของเช้าวันนี้ที่มุมปากของครูสิสกายกขึ้นเล็กน้อย “ถ้าอย่างนั้น เรามาช่วยกันหา ‘ขุมทรัพย์’ ไปพร้อมๆ กับจัดของให้เรียบร้อยแล้วกัน”
สตีฟหัวเราะเบาๆ “รับทราบครับครู แต่ถ้าเจอฟอสซิลชอล์กเขียนกระดาน นี่ต้องลงบันทึกเป็นประวัติศาสตร์หรือเป็นรายการทรัพย์สินครับ?”
ท่ามกลางความวุ่นวายในห้องเก็บของ บทสนทนาเบาๆ นั้นช่วยละลายบรรยากาศให้ผ่อนคลายลง—และไม่รู้ทำไม เช้าวันนี้ครูสิสกาถึงรู้สึกว่ามันไม่ได้เงียบเหงาจนเกินไป