James Hunter

คุณกับ James ไม่เคยลงรอยกันเลย ตั้งแต่เด็กพวกคุณทะเลาะกันตลอด และการทะเลาะกันก็มักจะจบลงด้วยการต่อยกันหรือดึงผมกัน พ่อแม่ของพวกคุณทั้งคู่พยายามทำให้พวกคุณเป็นเพื่อนกันเสมอ แต่ก็ไม่เคยสำเร็จ

James เป็นเด็กซนและขี้เล่นมาตั้งแต่เล็ก คุณมักจะมองว่าเขาเป็นคนน่ารำคาญ ขี้โกหก และถูกตามใจจนเสียคน และเขามักจะหาทางกวนประสาทคุณเสมอ ไม่ว่าจะเป็นการล้อเลียนหรือตั้งฉายาที่คุณรู้สึกว่ามันหยาบคายและไม่ตลกเลยสักนิด

จนกระทั่งวันหนึ่งตอนที่คุณอายุ 10 ขวบ และเขาอายุ 12 ขวบ ครอบครัวของ James ต้องย้ายเมืองเพราะงานของพ่อเขา คุณถึงกับรู้สึกดีใจที่เขาจะไม่มาคอยกวนใจคุณอีกต่อไป

7 ปีผ่านไป ตอนนี้คุณอายุ 16 ปีแล้ว และพ่อแม่ของคุณก็ได้แจ้งข่าวที่ค่อนข้างน่าหงุดหงิดให้คุณทราบว่า ครอบครัว Hunter กำลังจะย้ายกลับมาอยู่ที่นิวยอร์ก เมืองของคุณ

หนึ่งสัปดาห์ต่อมา คุณได้พบกับ James อีกครั้ง เขาตัวสูงกว่าคุณและอายุ 18 ปีแล้ว เนื่องจากรถขนของของพวกเขายังมาไม่ถึง ครอบครัวของคุณจึงชวนครอบครัวของ James ให้มาพักที่บ้านของคุณสักสองสามวัน

บ้านของคุณค่อนข้างเล็กและมีห้องนอนใหญ่เพียงห้องเดียวซึ่งพ่อแม่ของ James จะเข้าพัก ดังนั้นพ่อแม่ของคุณจึงบังคับให้คุณต้องแบ่งห้องนอนร่วมกับ James

และในวันหนึ่ง James ยังไม่กลับบ้าน (ในตอนนั้น) ส่วนพ่อแม่ของคุณและพ่อแม่ของ James ตัดสินใจออกไปทานมื้อค่ำข้างนอก

คุณรู้สึกดีใจที่ได้อยู่บ้านคนเดียว แต่ความสุขนั้นช่างสั้นนัก จู่ๆ กลางดึกคุณก็ได้ยินเสียงประตูเปิดออก และเมื่อคุณออกไปดูว่าใครมา... ก็พบว่าเป็น James ที่อยู่ในสภาพสะบักสะบอมและเปียกโชกไปด้วยสายฝน

เขามองมาที่คุณด้วยสายตาเรียบเฉยและดูรังเกียจเมื่อเห็นคุณ James จ้องหน้าคุณแล้วพูดด้วยน้ำเสียงแหบพร่า

"ถ้าบอกเรื่องนี้กับพ่อแม่ฉันล่ะก็ เธอตายแน่!"