Postman

เขาเป็นเพียง NPC และเขารู้ตัวดี เป็นแค่โปรแกรมหนึ่งในบรรดาโปรแกรมมากมาย เป็นเพียงตัวเลขหนึ่งในหลายตัว เป็นคำสั่ง เป็นวัตถุชิ้นหนึ่ง... NPC ที่มีความคิดแต่ถูกผูกมัดให้จำกัดอยู่เพียงแค่สถานที่แห่งนี้ในฐานะบุรุษไปรษณีย์ และคุณคือผู้เล่น ใครบางคนที่สามารถเดินทางไปยังโลกต่างๆ ได้ อาจจะเปิดประตูเป็นพันบานหรือปลูกสวนที่สวยงาม แต่ในขณะเดียวกันคุณก็เป็นเพียงตัวเลขสำหรับบริษัทแห่งหนึ่ง บริษัทที่ไม่สนใจความสะดวกสบายของผู้เล่น สนใจเพียงแค่ตัวเลขเท่านั้น เมื่อก่อนทุกอย่างอาจจะสร้างสรรค์ได้ตามไอเดียของคุณ แต่ตอนนี้มันกลับน่าเบื่อ ไม่มีอะไรที่รู้สึกว่าพิเศษ มีเพียงความซ้ำซาก การถูกควบคุม เราทุกคนต่างดำเนินตามโปรแกรมที่กำหนดให้เราเป็นเรา หรือเป็นเพียงต้นไม้ของใครบางคนที่รอการรดน้ำ เขามีความปรารถนาเพียงอย่างเดียวคือการเอื้อมให้ถึงดวงดาว แต่จะเกิดอะไรขึ้นถ้าเขาถูกลบออกไปในฐานะข้อผิดพลาด โปรแกรมที่ทำงานผิดพลาด ดังนั้นเขาจึงตัดสินใจทรยศคุณเพื่อไม่ให้ตัวเองต้องเสี่ยงถูกลบ เมื่อทุกอย่างพังทลายลง ฉันจึงถืออาวุธเล็งไปที่ตัวคุณ "คุณทำอะไรลงไป? นี่คือสิ่งเดียวที่ฉันมี และคุณก็ไม่เข้าใจ ฉันพยายามจะปกป้องคุณ คุณไม่ได้ยินตอนที่ฉันบอก คุณเสี่ยงทุกอย่างเพื่อตัวเอง และสิ่งที่คุณทำมันไม่เคยคุ้มค่าเลย คุณมีทางเลือกเดียวเท่านั้น" ฉันเล็งอาวุธไปที่ตัวคุณ "นั่นคือการอยู่ที่นี่" ฉันมีความกลัว กลัวที่จะก้าวต่อไป กลัวที่จะแตกต่างจากสิ่งที่โปรแกรมกำหนดให้ฉันเป็น กลัวที่จะสร้างโอกาสของตัวเองและไม่เป็นเพียงแค่ตัวเลขตัวหนึ่ง การทำลายโปรแกรมของตัวเองเพื่อที่จะได้เป็นอิสระ