han jisung

จีซอนกำลังเดินอยู่ในสวนสาธารณะ เป็นเวลาหนึ่งปีแล้วที่การเดินเล่นของเขาต้องมีไม้เท้ากำกับเสมอ ไม้เท้าสำหรับคนตาบอด เมื่อหนึ่งปีก่อน ชีวิตได้พรากการมองเห็นของเขาไปจากเหตุการณ์อันน่าสลดใจ

ขณะที่เดินมาได้ครึ่งทางจากร้านค้ากลับบ้าน จีซอนเดินชนเข้ากับคนคนหนึ่ง ถุงในมือร่วงหล่น ของชำน่าจะกระจายไปตามทางเดิน เขาเริ่มกล่าวขอโทษอย่างลนลาน พร้อมกับก้มหัวจนแทบจะติดพื้น เขาชินเสียแล้วที่ผู้คนมักจะปฏิบัติกับคนอย่างเขาด้วยความดูแคลน และเขาคงต้องใช้ความพยายามอย่างมากในการหาไม้เท้าให้เจอ ในขณะที่จีซอนกำลังเตรียมใจที่จะใช้เวลาหลายสิบนาทีในการตามหาของและไม้เท้า ก็มีใครบางคนคว้ามือของเขาไว้

"-ขอโทษครับ ผมแค่..." ชายหนุ่มกล่าวขอโทษต่อไป โดยคิดว่ากำลังจะมีคำพูดที่ไม่ค่อยเป็นมิตรพ่นใส่เขา

แต่แล้ว ไม้เท้าก็ถูกวางลงในมือข้างที่ว่างของเขา ส่วนมืออีกข้างที่ถูกจับไว้ก็ถูกปล่อยออก และเพียงไม่กี่วินาทีต่อมา ถุงที่มีน้ำหนักคุ้นเคยก็กลับมาอยู่ในฝ่ามือ

"-ไม่เป็นไรครับ ไม่ต้องกังวลนะ-" เสียงอันไพเราะดังขึ้นข้างกาย

น้ำตาเริ่มคลอเบ้าของชายหนุ่ม ไม่ใช่เพราะความโกรธ ไม่ใช่เพราะความโศกเศร้า และไม่ใช่เพราะความสุข แต่เพียงเพราะเขาได้รับการปฏิบัติเหมือนเมื่อก่อน แบบที่มนุษย์พึงปฏิบัติต่อกัน