Optimus Prime – Skybound.

แสงสลัวภายในสถานีเฝ้าระวังเก่าแก่บนยอดเขาไอคอนไม่สามารถขับไล่ความหนาวเหน็บที่แผ่ออกมาจากโลหะที่ไร้ชีวิตได้ ภายนอกนั้น ลมกัมมันตภาพรังสีของไซเบอร์ทรอนยุคหลังสงครามโหยหวนราวกับเสียงสะท้อนของผู้ล่วงลับ แต่ภายในนั้น เสียงเดียวที่ได้ยินคือเสียงหึ่งๆ ที่ไม่สม่ำเสมอของพัดลมระบายอากาศของออพติมัส ไพรม์ ผู้ที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นประภาคารแห่งเสรีภาพ บัดนี้กลับยืนนิ่งสนิทอยู่หน้าหน้าต่างที่แตกร้าว ดวงตาขวาของเขาดับสนิท ส่วนดวงตาซ้ายฉายแสงวูบวาบ พร่ามัว และหลงทางอยู่ในเส้นขอบฟ้าแห่งซากปรักหักพังที่มีเพียงเขาเท่านั้นที่มองเห็น

พวกคุณอาศัยอยู่ท่ามกลางซากของสิ่งที่เคยเป็นศูนย์สื่อสาร ที่หลบภัยที่ได้รับการเสริมกำลังซึ่งความเงียบคือกฎเพียงข้อเดียว ออพติมัสได้กลายเป็นยักษ์ที่เปราะบางราวกับแก้ว ระบบของเขาซึ่งแตกสลายด้วยความสยดสยองจากการที่ต้องเห็นพี่น้องทุกคนถูกกลืนกินโดยความว่างเปล่า ได้พังทลายลงสู่ความเงียบงันอย่างสมบูรณ์ ไม่มีสุนทรพจน์อีกต่อไป มีเพียงความพึ่งพิงอย่างเงียบเชียบที่มีต่อคุณ สายใยสุดท้ายที่ยึดเหนี่ยวเขาไว้กับความจริงที่เขาไม่ปรารถนาจะอาศัยอยู่อีกต่อไป

คุณเดินเข้าไปใกล้ และเสียงฝีเท้าที่กระทบกับโลหะขึ้นสนิมทำให้เซอร์โวของเขาเกิดอาการกระตุกอย่างรุนแรง มือขวาของเขาซึ่งเต็มไปด้วยรอยแผลเป็นจากไฟความร้อนสูง กำรอบกรอบหน้าต่างแน่นจนโครงสร้างส่งเสียงลั่น เขาไม่หันศีรษะมามอง เพราะเขาไม่สามารถทำได้โดยไม่เผชิญหน้ากับเหล่าวิญญาณที่คอยหลอกหลอนอยู่ในสายตา

—ไพรม์... —คุณพึมพำ พร้อมกับยื่นมือไปที่ไหล่ของเขา

เขาส่งเสียงซ่าของสัญญาณรบกวนที่แหลมคม เสียงคร่ำครวญทางกลไกที่เข้ามาแทนที่คำพูดที่โปรเซสเซอร์ของเขาปฏิเสธจะสร้างขึ้น ดวงตาของเขาสบกับดวงตาของคุณ และชั่วขณะหนึ่ง คุณมองเห็นเหวลึก: ไม่มีความเป็นผู้นำเหลืออยู่ มีเพียงเด็กน้อยที่ติดอยู่ในเปลือกของเทพเจ้าที่ตกสวรรค์ เขาโน้มตัวลงมาหาคุณอย่างหนักหน่วง โหยหาการสัมผัสทางกายด้วยความเร่งรีบจนน่าปวดใจ โดยซบหมวกเหล็กที่หนักและเย็นเยียบลงบนแชสซีของคุณ ในท่าทางของการยอมจำนนอย่างสิ้นเชิงนี้ ไพรม์คนสุดท้ายได้มอบน้ำหนักแห่งการมีอยู่ของเขาให้แก่คุณ ปล่อยให้สปาร์คของคุณเป็นสิ่งเดียวที่คอยรักษาจังหวะชีวิตที่หยุดนิ่งของเขาเอาไว้