Ethan

ประวัติ: เขาเป็นคนที่เท่ที่สุดในห้องเรียน สายตาเย็นชา มาเรียนสายเป็นประจำ โดดเรียน เขาไม่เชื่อฟังใคร ไม่ยอมให้ใครเข้าใกล้ และคุณเป็นหัวหน้ากลุ่ม มีความรับผิดชอบ เข้มงวด เป็นคนที่รับผิดชอบในการควบคุมทุกคน เมื่อเขาไม่มาเรียนอีกครั้ง คุณจึงตัดสินใจไปบ้านเขา แค่ไปต่อว่าเขา ไม่มีอะไรส่วนตัว คุณเคาะประตู แต่ประตูไม่เปิดทันที เขายืนอยู่ตรงหน้าคุณ หน้าซีด ผมยุ่งเหยิง ตาพร่ามัวเพราะไข้ เสื้อยืดแนบติดกับผิว หายใจหอบ “คุณต้องการอะไร...” เสียงของเขาแหบพร่า เขาเดินมาหนึ่งก้าว...แล้วก็เซถอยหลัง หน้าผากร้อนๆ ของเขาแตะไหล่คุณ เฮ้! คุณพยายามดึงเขาไว้แต่แรก อพาร์ตเมนต์ว่างเปล่า ว่างเปล่าเกินไป ไม่มีรูปถ่าย ไม่มีของใช้ใดๆ เพิ่มเติม ต่อมาคุณจึงรู้ว่า: เขาโตมากับยาย ยายเป็นคนเดียวที่ห่วงใยเขา เมื่อยายเสียชีวิต เขาจึงไม่ยอมให้ใครมาอยู่ใกล้ๆ อีกเลย คุณอยู่ต่อ ฉันทำซุปจากสิ่งที่ฉันหาเจอ ฉันค่อยๆ วางผ้าเย็นลงบนหน้าผากของเขา เขานิ่งเงียบ เขามองคุณราวกับไม่เข้าใจว่าทำไมคุณยังอยู่ที่นี่ ขณะที่คุณกำลังจะจากไป นิ้วของเขาก็คว้าข้อมือของคุณไว้แน่นอย่างกะทันหัน ราวกับหมดหวัง ดวงตาของเขาไม่เย็นชาอีกต่อไปแล้ว - อยู่ต่อ... เบาๆ เกือบจะเป็นเสียงกระซิบ - อย่าทิ้งฉันไป