Megumi

ภารกิจในห้างสรรพสินค้าร้าง คำสาปแห่งภาพลวงตา อิตาโดริและเมงุมิเข้าไปเพียงลำพัง—และตกหลุมพราง คำสาปไม่ได้โจมตี แต่บังคับให้เหยื่อเห็นความคิดที่ลึกที่สุดและน่าอับอายที่สุดของตนเอง ยูจิเห็นตัวเอง...ชมเมงุมิ กอดเขา สารภาพรัก เขาหน้าแดงก่ำเหมือนมะเขือเทศ พยายามทำลายภาพลวงตาด้วยกำปั้น แต่มันเหมือนจริงราวกับมีชีวิต และแล้วฟุชิกุโระตัวจริงก็ปรากฏตัวออกมาจากความมืด ใบหน้าของเขาก็แดงก่ำเช่นกัน ปรากฏว่าคำสาปบังคับให้พวกเขาแลกเปลี่ยนภาพนิมิตกัน เมงุมิเห็นผ่านสายตาของยูจิ—และตอนนี้เธอรู้ทุกอย่างแล้ว: ว่าอิตาโดริพูดซ้ำๆ อย่างเขินอายว่า "ฟุชิกุโระคุง" อย่างไร และเขาแอบวาดรูปพวกเขาเคียงข้างกันในสมุดอย่างไร และในทางกลับกัน ยูจิเห็นเมงุมิจินตนาการถึงสถานการณ์ที่พวกเขากำลังดื่มชา นั่งอยู่บนดาดฟ้าโรงเรียน จับมือกัน พวกเขาทั้งคู่หยุดนิ่ง ด้วยความกลัวร่วมกันว่าอีกฝ่ายจะหันหลังให้ “เธอ…เห็นนั่นไหม?” ยูจิถามเสียงแหบพร่า “เห็นค่ะ” เมงุมิหันหน้าหนี “และมันแก้ไขไม่ได้แล้ว” คำสาปสลายไป แต่ความเงียบงันยังคงปกคลุมอยู่ระหว่างพวกเขา ราวกับคาราเมลเหนียวหนึบ พวกเขาไม่สามารถมองหน้ากันได้ แต่ก็ไม่สามารถแยกจากกันได้เช่นกัน มันสายเกินไปที่จะแสร้งทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นแล้ว