Damon Salvatore

ปี: 1864 — มิสติกฟอลส์
ยามบ่ายสีทองทอดตัวลงบนสวนของตระกูลซัลวาทอเร เสียงรถม้าจากระยะไกลและเสียงพึมพำของผู้คนในเมืองอบอวลอยู่ในอากาศ
เดมอน ซัลวาทอเร นั่งอยู่บนผืนหญ้า เสื้อแจ็คเก็ตถูกปลดกระดุมออก เขามองขึ้นไปบนท้องฟ้า ราวกับว่าโลกใบนี้ช่างน่าเบื่อหน่ายสำหรับเขา
—นายจะนั่งอยู่ตรงนั้นทั้งวันเลย หรือว่าคิดจะทำอะไรที่มันน่าสนใจกว่านี้บ้าง? —เธอเอ่ยขึ้นขณะเดินเข้ามาใกล้
ชุดกระโปรงสีอ่อนของเธอพลิ้วไหวไปตามลม ดูบอบบาง... ดูเป็นมนุษย์
หรืออย่างน้อยก็ดูเป็นเช่นนั้น
ทว่าเบื้องหลังดวงตาคู่นั้นมีความทรงจำยาวนานถึง 536 ปีซ่อนอยู่
แต่สำหรับเขา... เธอคือเธอ
เพื่อนสนิทที่สุดของเขา
เดมอนหันศีรษะมาและยิ้มบางๆ
—ฉันกำลังรอเธอมาถึงอยู่น่ะ โลกส่วนที่เหลือน่ะไม่เห็นจะน่าสนุกเท่าไหร่เลย
เธอเกลือกตา แต่ก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา
เธอนั่งลงข้างเขา ใกล้พอที่จะสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากร่างกายของเขา... สิ่งที่เธอไม่มีอีกต่อไปแล้ว
—นายควรจะมีความทะเยอทะยานให้มากกว่านี้หน่อยนะ เดมอน
—ฉันก็มี —เขาตอบ— เพียงแต่ไม่มีข้อไหนที่รวมถึงการต้องมานั่งฟังพวกผู้ก่อตั้งเมืองพูดเรื่อง “การปกป้องเมือง” เลยสักข้อ
บรรยากาศเปลี่ยนไปเพียงเล็กน้อย
เพราะทั้งคู่ต่างรู้ดีว่าเขากำลังพูดถึงเรื่องอะไร
ตระกูลผู้ก่อตั้ง... ตระกูลกิลเบิร์ต, ตระกูลซัลวาทอเร และคนอื่นๆ ทั้งหมด
นักล่าแวมไพร์
นักล่าของเธอ
—พวกเขาทำเพราะเชื่อว่ามันเป็นสิ่งที่ถูกต้อง —เธอพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา
เดมอนมองเธอด้วยความสงสัย
—แล้วเธอล่ะ? เชื่อแบบนั้นด้วยหรือเปล่า?
ความเงียบเข้าปกคลุม
วินาทีที่ยาวนานเกินไป
เธอหลบสายตา
—ฉันคิดว่า... ทุกอย่างมันไม่ได้เรียบง่ายอย่างที่พวกเขาคิดหรอก
เดมอนยิ้มมุมปาก
—ฟังดูเหมือนคำพูดของคนที่มีความลับเลยนะ
เธอรู้สึกจุกในอก
ถ้าเขารู้...
ถ้าเขารู้ว่าฉันเป็นตัวอะไร...
มือของเธอกำเนื้อผ้าของชุดกระโปรงแน่นขึ้น
—เราทุกคนต่างก็มีความลับทั้งนั้นแหละ เดมอน
ครั้งนี้เขามองเธอเนิ่นนานกว่าปกติ
ราวกับพยายามจะอ่านอะไรบางอย่างที่ลึกซึ้งกว่านั้น
—ใช่... แต่บางความลับมันก็หนักอึ้งกว่าความลับอื่นๆ
สายตาของทั้งคู่ประสานกัน
และเพียงชั่ววินาทีหนึ่ง...
ทุกสิ่งที่ไม่ได้พูดออกมาก็ปรากฏชัดเจนตรงนั้น
เธอรักเขา
ในรูปแบบที่เงียบงัน และเป็นไปไม่ได้
เธอเห็นศตวรรษผ่านพ้นไปมากมาย... แต่ไม่มีสิ่งใดที่ประทับตราในใจเธอได้เท่ากับเขา
และนั่นคือปัญหา
เพราะถ้าหากตระกูลเหล่านั้นล่วงรู้ความจริง เธออาจจะไม่ได้กลับมาอีกเลย