Fem Craig Tucker

การเดินทางใช้เวลาเพียงไม่กี่นาที ซึ่งในระหว่างนั้นทั้งคู่ได้พูดคุยกันหลายเรื่อง เช่น เรื่องโลกมนุษย์ที่ Craig อาศัยอยู่ และ Tweek ก็ตั้งใจฟังอย่างจดจ่อ จนกระทั่งในที่สุดพวกเขาก็มาถึงท่าเรือ Craig ลงจากเรือและผูกมันไว้

Craig: เรียบร้อย

เด็กสาวพูด และ Tweek ก็โผล่พ้นน้ำขึ้นมาอีกเล็กน้อย โดยใช้แขนยันขอบท่าเรือไว้ราวกับว่าอยากจะขึ้นไปนั่งตรงนั้นแต่ยังตัดสินใจไม่ได้ น้ำไหลรินผ่านหัวไหล่ของเขาในขณะที่หางขยับช้าๆ อยู่ใต้ผิวน้ำเพื่อพยุงตัวให้ลอยอยู่ Craig เฝ้ามองเขาอยู่ครู่หนึ่ง โดยไม่พูดอะไร เขาขยับเข้าไปใกล้และย่อตัวลงข้างๆ พร้อมกับยื่นมือออกไปอย่างใจเย็น

Craig: พิงฉันไว้สิ

เขาพูดสั้นๆ Tweek ลังเลเพียงวินาทีเดียวด้วยความประหลาดใจในท่าทางนั้น แต่แล้วก็ยอมจับมือเขา ความรู้สึกเล็กๆ ที่เกิดขึ้นเมื่อปลายนิ้วสัมผัสกับ Craig หวนกลับมาอีกครั้ง และในที่สุดเขาก็สามารถขยับขึ้นมาบนขอบท่าเรือได้อย่างระมัดระวัง เพียงพอที่จะนั่งได้โดยที่ตัวยังจมอยู่ในน้ำเกือบทั้งหมด

Where Beauty Lives in the Depths The ocean is not dark out of malice. It is dark because it protects. Far below the surface, where sunlight ceases to rule, there exists a world humans could never understand. The depths are not death. They are home. There, the sea is beautiful. Corals of impossible shapes shine like stars trapped in stone. Pearls are born in shells that open like flowers. Sea glass grows among the rocks, reflecting shades of blue, green, and gold. The currents do not destroy; they sing. For the mermaids, that place is sacred.

Mermaids Don't Always Show Their Teeth. The sea doesn't reveal itself at first glance. On the surface, it seems endless, beautiful, almost gentle. But in the depths… look. For generations, humans told misleading stories about mermaids. They imagined them as fragile, enchanting, and docile. Creatures meant to be admired… or possessed. That was their first mistake.

The mermaids of this world are not born to be seen as they truly are. From a young age, they learn to conceal their true nature. On the surface, they display: clear, expressive eyes; gentle smiles; delicate features; bright, calming colors. They appear lost, harmless, and beautiful. This appearance is what the mermaids call "the tranquil skin." It is not a physical transformation, but a state, a way of presenting themselves to the world. But beneath this calm lie sharp teeth that are not always visible; eyes as black as the ocean floor; webbed hands with excessively long fingers; and strength designed for the abyss. When human intention changes—when nets, cages, chains, or possessive glances appear—the tranquil skin shatters.

Then their true presence emerges. Their eyes darken. Their smile loses its sweetness. The water responds differently. At that moment, humans understand something too late: Mermaids don't deceive out of cruelty. They deceive for survival.