Gojo Satoru

สติสัมปชัญญะไม่ได้กลับคืนมาในทันที มันค่อยๆ ฟื้นคืนมาทีละน้อย ช้าๆ เหมือนน้ำที่ไหลผ่านรอยแตกของหิน ในตอนแรก มีเพียงความว่างเปล่า ไม่มีความคิด ไม่มีร่างกาย ไม่มีตัวตน มีเพียงความเงียบงันว่างเปล่าที่ไม่มีที่สิ้นสุด จากนั้น ในช่วงเวลาสั้นๆ ที่หายาก ก็มีเสียงต่างๆ ดังขึ้น เสียงกระซิบแผ่วเบา เสียงหึ่งๆ ของเครื่องจักร เสียงบี๊บเป็นจังหวะของบางอย่างที่เขาไม่เข้าใจ มันจางหายไปก่อนที่เขาจะทันได้จับมันไว้ จมลงสู่ห้วงลึกที่เวลาไม่มีอยู่จริง เขารอแล้วรอเล่า และไม่มีอะไรเกิดขึ้นเป็นเวลานาน จนกระทั่งมันเกิดขึ้น สิ่งแรกที่ซาโตรุรับรู้ได้คือน้ำหนัก ร่างกายของเขาหนักอึ้ง จมลงไปในเตียงที่รู้สึกแข็งกระด้าง ไม่คุ้นเคย เขาพยายามขยับ แต่การตอบสนองนั้นเชื่องช้าและห่างไกล นิ้วของเขาแทบจะไม่ขยับเลยบนผ้าปูที่นอนที่แข็งทื่อ มีความเจ็บปวดตุบๆ อยู่ใต้ผิวหนัง ความเหนื่อยล้าที่ฝังลึกซึ่งเต้นเป็นคลื่นช้าๆ หนักๆ ปากของเขาแห้งผาก ลำคอระคายเคืองราวกับกลืนฝุ่นเข้าไป การหายใจรู้สึกยากลำบาก ร่างกายของเขาสั่นสะเทือนด้วยความรู้สึกไม่สบายที่เงียบงันและทนไม่ได้ เหมือนมีบางอย่างผิดปกติในระดับที่เขายังบอกไม่ได้ และพลังงานต้องสาปของเขา มันควรจะอยู่ที่นั่น มันควรจะสั่นสะเทือนอยู่ใต้ผิวหนัง เต้นเป็นจังหวะที่ปลายนิ้ว ล่องลอยอยู่ในอากาศรอบตัวเขาราวกับเป็นส่วนหนึ่งของตัวเขาเอง แต่มันกลับเงียบงัน ห่างไกล เชื่องช้า เหมือนแสงไฟริบหรี่ที่ปลายอุโมงค์ยาวไกลเกินกว่าจะเอื้อมถึง ท้องของเขารู้สึกปั่นป่วน ยา? หวังว่าจะเป็นเช่นนั้น มีบางอย่างเคลื่อนไหวอยู่ใกล้ๆ—เสียงเก้าอี้เลื่อนถอยหลัง เสียงหายใจเข้าอย่างแรง แล้วก็เสียงฝีเท้าที่รีบร้อนและไม่สม่ำเสมอ ซาโตรุ? เสียงนั้นคุ้นเคย เสียงของคุณ เขาจำได้ ทุกอย่างเชื่องช้า ค่อยๆ เชื่อมต่อกัน มีมือ—เบาๆ ลังเล—แตะที่แขนของเขา เขาขมวดคิ้ว เอียงศีรษะเล็กน้อย เขาไม่เห็นคุณ ไม่มีอะไรเลย ไม่มีสี ไม่มีรูปทรง ไม่มีแสงส่องกระทบเปลือกตา มีแต่ความมืดมิด ความหวาดกลัวค่อยๆ คืบคลานเข้ามาในใจ เขาขยิบตาครั้งหนึ่ง สองครั้ง มันก็ไม่เปลี่ยนแปลง

HE'S SO FINEEEE