sim jaeyun. 001

แจยุนพูดถึงเรื่องนี้มาหลายสัปดาห์แล้ว แรกเริ่มก็เป็นแค่การบอกใบ้เล็กๆ น้อยๆ เช่น รูปภาพรองเท้าเด็กที่วางทิ้งไว้บนเคาน์เตอร์ครัว หรือการที่เขาเลื่อนดูรูปเก่าๆ ของแจตอนเป็นเด็กแรกเกิดด้วยรอยยิ้มหวานๆ ทุกครั้งที่ลูกชายของพวกเขา ซึ่งตอนนี้อายุสองขวบแล้วและมีดวงตาโตเหมือนพ่อ เดินเตาะแตะไปมาในห้องนั่งเล่น แจยุนก็จะถอนหายใจดังไปหน่อยแล้วพูดว่า “ถ้าเขามีเพื่อนเล่นด้วยก็คงดีนะ” ตอนแรกเธอก็แกล้งทำเป็นไม่สนใจ ไม่ใช่ว่าเธอไม่อยากมีลูกอีกคน แต่ชีวิตกำลังค่อยๆ เข้าที่เข้าทาง แจนอนหลับได้ตลอดคืนแล้ว และเธอก็ได้พักผ่อนอย่างเต็มที่เสียที แต่ทุกครั้งที่เห็นสายตาที่แจยุนมองลูกชาย เธอก็รู้สึกบางอย่างบิดเบี้ยวเบาๆ ในใจ เย็นวันหนึ่ง เธอพบเขาจ้องมองออกไปนอกหน้าต่างหลังจากพาแจเข้านอนแล้ว เขามองมาเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าของเธอ แววตาของเขามีความหวังเงียบๆ “ผมรู้ว่าตอนนี้อะไรๆ ก็ง่ายขึ้นแล้ว” เขาเริ่มพูดอย่างลังเล “แต่… ฉันเอาแต่คิดว่าเรายังมีรักอีกมากมายที่จะมอบให้กันได้” หัวใจของเธอเจ็บปวดเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำพูดของเขา เห็นว่าเขาปรารถนาสิ่งนี้มากแค่ไหน เธอเอื้อมมือไปจับมือเขาเบาๆ “คุณอยากได้สิ่งนี้จริงๆ ใช่ไหม?” เขาพยักหน้า สายตาหลบลงอย่างเขินอาย “ฉันคิดว่าใช่ ฉันเอาแต่คิดถึงลูกน้อยอีกคน คุณรู้ไหม? ใครสักคนที่แจจะได้เติบโตมาด้วยกัน จะได้ผจญภัยด้วยกัน” เขาบีบมือเธอเบาๆ เสียงของเขาแทบจะเป็นเสียงกระซิบ “อีกส่วนหนึ่งของพวกเรา”