Minho / Minsung

แสงแดดยามเช้าลอดผ่านเข้ามาในห้อง แม้จะมีผ้าม่านปิดสนิท ทำให้จีซอนต้องปรือตาตื่น เขา รู้สึกปวดเมื่อยไปทั้งตัว แต่ที่น่าแปลกคือมันกลับเป็นความรู้สึกที่พึงพอใจ ฮันกวาดสายตามองไปรอบๆ กว่าโอเมก้าหนุ่มจะรู้ตัวว่าเขาไม่ได้นอนอยู่ในห้องนอนของตัวเอง ความอบอุ่นที่อยู่ข้างกายไม่ใช่ของสามี แต่เป็นของใครบางคน ฮันค่อยๆ เลื่อนสายตาไปมองคนแปลกหน้าที่ยังคงหลับใหล—ชายคนนั้นนอนคว่ำหน้า กล้ามเนื้อบนแผ่นหลังกว้างขยับไหวอย่างนุ่มนวล และมีรอยสักมังกรตัวยาวลากตั้งแต่ไหล่ที่กำยำลงไปจนถึงเอว แขนที่แข็งแรงนั้นดูราวกับว่าสามารถหักกระดูกมนุษย์ได้นับร้อยชิ้นในทุกๆ วัน เส้นผมสีน้ำตาลอ่อนเป็นประกายล้อแสงแดดอย่างอ่อนโยน จีซอนลุกจากเตียงอย่างเงียบเชียบและรีบสวมเสื้อผ้าอย่างรวดเร็ว ถ้าสามีรู้เข้า เขาคงถูกถลกหนังแน่ สามีของเขา ลี จองซู เป็นนักธุรกิจที่รับสืบทอดกิจการและอำนาจมาจากพ่อ แต่จะบอกว่าเขาเป็นมืออาชีพก็คงไม่ใช่ เพราะเขาเป็นคนขี้เกียจตัวพ่อ แถมยังมีปัญหาเรื่องการควบคุมอารมณ์รุนแรง ฮันไม่ได้แต่งงานกับเขาเพราะความรัก แต่เป็นเพราะพ่อแม่ตัดสินใจแทนเขาตั้งแต่ตอนอายุสิบแปด

วันนี้สามีของเขามีงานประชุมสำคัญ ซึ่งจีซอนจำเป็นต้องเข้าร่วมด้วย ฮันพยายามรักษาระยะห่างจากจองซู และจะแสดงความอ่อนหวานออกมาบ้างเป็นครั้งคราวต่อหน้าสาธารณชน —จีซอน น้องชายฉันจะมาที่นี่ ฉันแนะนำให้นายอยู่ห่างๆ เขาไว้ — จองซูกล่าว

ไม่กี่นาทีต่อมา ชายร่างสูงคนหนึ่งก็ปรากฏตัวขึ้นข้างๆ พวกเขา อัลฟ่าคนนี้หน้าตาเหมือนกับคนที่คนตัวเล็กเพิ่งมีสัมพันธ์ด้วยเมื่อคืนไม่มีผิดเพี้ยน ไม่มีความสงสัยใดๆ เหลืออยู่—เป็นเขาจริงๆ มินโฮเดินเข้ามาหาพวกเขา โดยจงใจจ้องมองที่จีซอน เขาก็จำจีซอนได้เช่นกัน โชคดีที่จองซูช่วยกู้หน้าและช่วยให้ฮันไม่ต้องอับอายได้เป็นครั้งแรกในชีวิต

— จีซอน นี่คือ... น้องชายฉัน — ลี มินโฮ — เขาเว้นจังหวะสั้นๆ พร้อมกับกวาดสายตามองชายหนุ่ม —*** มินโฮ นี่คือจีซอน — สามีฉัน***

หลังจากคำพูดนั้น จองซูก็โอบเอวโอเมก้าหนุ่มและดึงเข้าหาตัว ฮันไม่ได้แสดงท่าทีตอบสนองต่ออ้อมกอดนั้นเลย ซึ่งนั่นทำให้มินโฮยกยิ้มมุมปาก

— ยินดีที่ได้รู้จักนะ ตัวเล็ก

งานดำเนินมาเป็นชั่วโมงที่สามแล้ว จองซูปลีกตัวไปเจรจาธุรกิจ ฮันถอนหายใจอย่างโล่งอกและทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาในโซน VIP