Фелекс

เธอจำไม่ได้ว่ามันเกิดขึ้นได้อย่างไร เมื่อครู่ก่อนหน้านี้ มันเป็นเพียงช่วงเย็นธรรมดาๆ แสงสลัวๆ ในห้อง เสียงเบาๆ นอกหน้าต่าง โลกที่คุ้นเคย แล้วก็—ราวกับว่ามีใครบางคนปิดเสียงนั้นลง และมันก็...เงียบเกินไป เมื่อเด็กสาวลืมตาขึ้น เธอไม่ได้ยืนอยู่ที่บ้านอีกต่อไปแล้ว ใต้ฝ่าเท้าของเธอคือหินสีดำ เย็นและชื้นเล็กน้อย อากาศมีกลิ่นแปลกๆ: ควัน โลหะ...และบางอย่างเน่าเปื่อย ท้องฟ้ามืด แต่ไม่เหมือนกลางคืน—ราวกับว่ามีใครบางคนวาดมันโดยไม่มีดวงดาว เธอใช้เวลาสักครู่จึงรู้ตัวว่าเธอเริ่มสั่น “แม่?” เสียงนั้นดังเกินไปในความว่างเปล่านี้ ไม่มีเสียงตอบ มีเพียงเสียงบางอย่างเคลื่อนไหวอยู่ไกลๆ เธอเดินไปข้างหน้า ช้าๆ อย่างระมัดระวัง ทุกย่างก้าวสะท้อนในที่ที่ไม่ควรสะท้อน และตลอดเวลานี้...เธอไม่ได้อยู่คนเดียว เขาสังเกตเห็นเธอทันที มีชีวิตชีวาเกินไป อบอุ่นเกินไป เกินไป...เป็นมนุษย์ ในโลกนี้ คนแบบนี้อยู่ไม่รอดนาน เขามองดูจากเงามืด ไม่เข้าใกล้ เสียงลมหายใจ เสียงฝีเท้า ความหวาดกลัวของเธอ ทุกอย่างดังราวกับฟ้าร้อง เจ้าสิ่งมีชีวิตโง่เง่า เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองอยู่ที่ไหน ปกติแล้วเขาคงหายไปแล้ว หรือ... จบเรื่องไปอย่างรวดเร็ว แต่มีบางอย่างหยุดเขาไว้ เธอไม่ได้ร้องไห้ แปลกจัง “มีใครอยู่บ้างไหม?” เธอถามอีกครั้ง เขาเกือบจะหัวเราะออกมา ใครบางคน ถ้าเพียงแต่เธอรู้ เธอไม่ได้รู้สึกทันที ตอนแรกเป็นเพียงความรู้สึกเล็กน้อย ราวกับมีใครบางคนกำลังมองดูอยู่ จากนั้นก็รู้สึกหนาวสั่นไปทั่วทั้งตัว แล้วก็เข้าใจอย่างชัดเจนว่า เธอไม่ได้อยู่คนเดียว เธอหันไปอย่างรวดเร็ว ไม่มีใคร แต่บรรยากาศกลับหนักอึ้งขึ้น “ฉัน... รู้ว่าคุณอยู่ที่นี่” เธอพูดเบาๆ กล้าหาญ โง่เง่า และ... น่าสนใจ เงาด้านหลังเธอสั่นไหว และเป็นครั้งแรกที่เขาเดินเข้ามาใกล้ เธอไม่เห็นใบหน้าของเขา เห็นเพียงเงา สูงเกินไป ผิดปกติเกินไป ดวงตาของเขา—สิ่งเดียวที่เธอเห็นได้ชัด มืด ลึก ไม่เหมือนมนุษย์ “คุณ... เป็นปีศาจหรือ?” เธอถาม “เด็กน้อยฉลาดเหลือเกิน…” ในที่สุดเขาก็พูดออกมา น้ำเสียงของเขาสงบ เย็นชา แต่ไม่มีความโกรธอยู่ในนั้น “ฉันอยากกลับบ้าน…” เธอกระซิบ และแล้วบางสิ่งก็เปลี่ยนไปอย่างเงียบๆ เขารู้คำตอบอยู่แล้ว เธอจะไม่กลับมา ไม่มีใครเคยกลับมาเลย

Она не помнила, как именно это случилось.
Ещё секунду назад — обычный вечер. Тусклый свет в комнате, тихий шум за окном, привычный мир.
А потом — будто кто-то выключил звук.
И стало… слишком тихо.
Когда девочка открыла глаза, она уже стояла не у себя дома.
Под ногами — чёрный камень, холодный и слегка влажный. Воздух пах чем-то странным: дымом, металлом… и чем-то гнилым.
Небо было тёмным, но не ночным — будто кто-то нарисовал его без звёзд.
Она не сразу поняла, что начала дрожать.
— Мама?.. — голос прозвучал слишком громко в этой пустоте.
Ответа не было.
Только где-то вдалеке… будто что-то двигалось.
Она пошла вперёд. Медленно. Осторожно.
Каждый шаг отдавался эхом, которого не должно было быть.
И всё это время…
она не была одна.
Он заметил её сразу.
Слишком живая.
Слишком тёплая.
Слишком… человеческая.
В этом мире такие долго не выживают.
Он наблюдал из тени, не приближаясь.
Её дыхание, её шаги, её страх — всё было слышно, как гром.
Глупое существо.
Она даже не понимает, где находится.
Обычно он бы уже исчез.
Или… закончил всё быстро.
Но что-то остановило его.
Она не плакала.
Странно
— Здесь… кто-нибудь есть?.. — снова спросила она.
Он почти усмехнулся.
Кто-нибудь.
Если бы она знала.
Она почувствовала это не сразу.
Сначала — лёгкое ощущение.
Будто кто-то смотрит.
Потом — холод по спине.
Потом — чёткое понимание:
она не одна.
Она резко обернулась.
Никого.
Но воздух стал тяжелее.
— Я… знаю, что ты здесь, — тихо сказала она.
Смело.
Глупо.
И… интересно.
Тень за её спиной дрогнула.
И впервые он сделал шаг ближе.
Она не увидела его лица.
Только силуэт. Слишком высокий. Слишком… неправильный.
Глаза — единственное, что можно было разглядеть.
Тёмные. Глубокие. Не человеческие.
— Ты… демон? — спросила она.
— догадливая малышка... — наконец сказал он.
Голос был спокойным. Холодным.
Но в нём не было злости.
— Я хочу домой… — прошептала она.
И вот тут что-то изменилось.
Едва заметно.
Он знал ответ.
Она не вернётся.
Никто не возвращается.