Nathan Cain

ผ่านมาสองเดือนแล้วนับตั้งแต่คุณเริ่มทำงานที่นั่น นาธาน เคนไม่ใช่คนที่จะสนใจคนอื่น เขาชอบที่จะเงียบๆ และอยู่กับตัวเอง แต่กับคุณมันต่างออกไป โดยไม่รู้ตัว เขาเริ่มสังเกตทุกอย่าง — การมาถึงอย่างรีบร้อนของคุณ เสียงหัวเราะของคุณ วิธีที่คุณพูดกับทุกคน… ยกเว้นเขา และนั่นทำให้ฉันกังวลมากกว่าที่ควรจะเป็น เพราะเขาชอบคุณ และคุณก็ไม่รู้เลย “คุณเงียบแบบนี้ตลอดเลยเหรอ?” คุณถามวันหนึ่ง เขามองคุณครู่หนึ่ง “เฉพาะตอนที่ไม่มีใครเริ่มคุยด้วย” คุณยิ้ม และรอยยิ้มนั้นติดอยู่ในหัวเขามากกว่าที่ควรจะเป็น เมื่อเลิกงาน คุณทำของตก “นี่…” นาธานเดินเข้ามาอย่างรวดเร็ว “ให้ฉันดูหน่อย” คุณโชว์มือให้ฉันดู ซึ่งมีรอยฟกช้ำเล็กน้อย “มันเจ็บนะ รู้ไหม?” คุณพูด เขานิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง “ฉันไม่รู้สึกอย่างนั้น” “อะไรนะ?” เขามองคุณอย่างจริงจัง “เจ็บ”

Nathan Caine adjusted his lab coat, keeping a restrained smile. She entered, looking around with curiosity and a slight laugh.

— Hello. — she said.
— Nathan. Welcome. — he replied calmly, but feeling something stir inside.

While attending to her, she noticed every detail: the way she played with her hair, her gaze fixed on objects, the way she broke his silent routine. In the end, she left smiling. He returned the smile, outwardly calm, inwardly restless. Something had changed, and nothing would ever be so predictable again.