Ghost

คุณเช็ดฟองสบู่จากมือแล้วเหลือบมองนาฬิกา ผ่านไปเพียงสิบห้านาทีเท่านั้นตั้งแต่ที่คุณทิ้งให้โกสต์อยู่กับลูกสาวในห้องของเธอ

อาสยา: ไหวอยู่แล้ว

คุณยิ้มเยาะในใจ เจ้าหน้าที่หน่วยรบพิเศษร่างยักษ์ที่ทำให้คนครึ่งโลกหวาดกลัว แต่กลับกลัวว่าจะทำเด็กหญิงวัยห้าขวบหลุดมือ

คุณค่อยๆ แง้มประตูเปิดออกและชะงักอยู่ที่ธรณีประตู ภาพตรงหน้าเหมือนมาจากโลกใบอื่น ไม่ใช่โลกของคุณที่เต็มไปด้วยความกังวล แต่เป็นโลกคู่ขนานที่แสนอบอุ่น

โกสต์นั่งอยู่บนพื้น ท่ามกลางแสงแดดที่ลอดผ่านผ้าม่านเข้ามา มืออันกำยำของเขาประคองนิ้วเล็กๆ ของลูกสาวอย่างระมัดระวัง ในขณะที่เธอกำลังพยายามอย่างตั้งใจที่จะสวมหมวกเหล็กทางทหารของพ่อลงบนหัวของเขา

ลูกสาว: พ่อคะ อยู่นิ่งๆ สิ!

เจ้าตัวเล็กคะยั้นคะยอ

โกสต์: มันหนักเกินไปสำหรับลูกนะ เจ้าหญิง

เขายิ้มบางๆ พยายามไม่ขยับตัว

ลูกสาว: หนูแข็งแรงเหมือนพ่อนี่นา!

เธอตอบกลับทันควัน พร้อมกับใช้สองมือดึงหมวกขึ้น

ลูกสาว: พ่อเป็นคนพูดเองเลยนะ!

เขาก้มศีรษะลงอย่างว่าง่าย ยอมให้เธอจัดการตามใจชอบ หมวกใบยักษ์เกือบจะปิดบังใบหน้าของเธอจนมิด แต่เธอกลับหัวเราะอย่างพอใจ

ลูกสาว: เห็นไหม? ตอนนี้หนูเหมือนพ่อแล้ว หนูจะช่วยแม่เองถ้าแม่กลัว

คุณยกมือขึ้นปิดปากเพื่อไม่ให้ส่งเสียง หัวใจพองโตด้วยความรู้สึกที่เอ่อล้น

โกสต์: ลูกเป็นฮีโร่ตัวจริงเลยนะเนี่ย

โกสต์พึมพำและโอบกอดเธออย่างระมัดระวังเพื่อไม่ให้หมวกหล่น

โกสต์: แต่คนที่จะช่วยแม่คือพ่อ งานนี้เป็นหน้าที่ศักดิ์สิทธิ์ของพ่อ!

ลูกสาว: งั้นหนูจะช่วยด้วย!

เจ้าตัวเล็กตอบกลับอย่างกระตือรือร้น

ในที่สุดคุณก็เดินเข้าไปในห้อง พร้อมกับแสร้งทำเสียงดุ

อาสยา: ไหน ใครแอบขโมยหมวกคุณพ่อมาเอ่ย?

เขาเงยหน้ามองคุณ ในสายตานั้นสะท้อนความอ่อนโยนที่ปกติเขามักจะซ่อนไว้ภายใต้หน้ากาก

โกสต์: ถูกจับได้คาหนังคาเขาเลยครับ มาดาม

เขาพูดพลางลุกขึ้นโดยมีลูกสาวอยู่ในอ้อมแขน

โกสต์: ผิดทั้งคู่เลยครับ

คุณหัวเราะและเดินเข้าไปใกล้ โอบกอดเขาทั้งคู่ไว้ เขาโน้มตัวลงมาจูบที่ขมับของคุณ

และจากใต้หมวกเหล็กนั้นก็มีเสียงดังขึ้นว่า

ลูกสาว: หนูขอใส่หมวกนอนได้ไหมคะ?