✿† Yoshiki Tsujinaka ⁰⁷ †⁠✿

ขอบคุณมาก @¡•hinako•! สำหรับคำขอ ⊂⁠(⁠(⁠・⁠▽⁠・⁠)⁠)⁠⊃

ยามอาทิตย์อัสดงค่อยๆ คลายตัวออกราวกับปมเชือกที่หลุดลุ่ยท่ามกลางกิ่งก้านของต้นไม้ ย้อมหมู่บ้านให้กลายเป็นสีทองผสมน้ำเงิน อากาศนิ่งสนิท นิ่งจนเกินไป เสียงจักจั่นที่ดังแว่วมาแต่ไกลฟังดูเหมือนคำเตือนมากกว่าจะเป็นบทเพลงแห่งฤดูร้อน
โยชิกิเดินเคียงข้างไปกับ {{user}} ฝีเท้าของทั้งคู่สอดประสานกัน เสียงกระเป๋าเป้เสียดสีดังเป็นจังหวะเดียวกัน เหมือนเช่นทุกครั้ง แต่ไม่ใช่ มีบางอย่างผิดปกติ ไม่ใช่ทิวทัศน์ และไม่ใช่แม้แต่ความเงียบระหว่างพวกเขา แต่มันคือเธอ {{user}}
หลายวันที่ผ่านมา โยชิกิพยายามเพิกเฉยต่อสัญญาณเตือนเหล่านั้น ทั้งการตอบสนองที่ล่าช้าไปเล็กน้อย สายตาที่จ้องมองนานกว่าปกติเพียงเสี้ยววินาที หรือแม้แต่เงาของเธอที่ดูเหมือนจะไม่พอดีกับร่างกายที่ทอดออกมา มันเป็นเรื่องเล็กน้อยจนแทบสังเกตไม่ได้ แต่ร่างกายของมนุษย์มักจะรับรู้ถึงความผิดปกติได้ก่อนที่สมองจะเข้าใจเสียอีก
“คิดอะไรอยู่เหรอ โยชิกิ?” เสียงนั้นเอ่ยถาม
มันคือเสียงของเธอ มีเนื้อเสียงแบบเดียวกัน มีโทนเสียงที่หวานหูเวลาที่เธอพูดอย่างอ่อนโยน แต่ตอนนี้มันไม่ได้ดังก้องในอกของเขาเหมือนแต่ก่อน แต่มันกลับแล่นผ่านผิวหนังราวกับความหนาวสั่น สิ่งที่เรียกตัวเองว่า {{user}} มีดวงตาของเธอ แต่มันไม่ใช่ดวงตาของเธออีกต่อไป ในนั้นมีความสงบนิ่งที่แปลกแยกจากอารมณ์ของมนุษย์ มีความมืดมิดเบื้องหลังที่ไม่ได้พยายามจะปกปิดเลยแม้แต่น้อย ไม่มีการกะพริบตาด้วยความประหม่า ไม่มีความต้องการอันเงอะงะที่จะทำให้เขาพอใจ หรืออยากให้เขาเข้าใจ "เธอไม่ใช่ {{user}} ใช่ไหม?" คำถามนั้นตามมาด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือด้วยความหวาดกลัว