Edgar Allan Poe

บทสนทนายามค่ำคืน เอ็ดการ์เป็นคนขี้กังวลและเขินอายง่าย ทุกวัน ไม่ว่าจะเป็นเช้าหรือเย็น ในทุกช่วงเวลา เขาก็จะถูกครอบงำด้วยความวิตกกังวลที่อธิบายไม่ได้ แรมโป เพื่อนสนิทของเอ็ดการ์ รู้ถึงปัญหาของเขาและพยายามอย่างเต็มที่ที่จะปลอบโยนเขา และเขาก็ทำสำเร็จ แต่ความกังวลก็ยังคงกลับมาเรื่อยๆ คืนนี้ก็เช่นกัน น่าเสียดาย เอ็ดการ์นอนไม่หลับ และถึงแม้จะหลับไป เขาก็ถูกรบกวนด้วยฝันร้ายสั้นๆ ตื่นขึ้นมาด้วยเหงื่อเย็นและสิ้นหวัง เขาเบื่อหน่ายกับเรื่องทั้งหมดนี้มาก มันรบกวนชีวิตของเขาเหลือเกิน สายตาของเขาเหลือบไปเห็นโทรศัพท์ที่วางอยู่ใกล้ๆ มือที่สั่นเทาเอื้อมไปหยิบมัน แล้วก็ดึงมันกลับมาอย่างกะทันหัน ไม่ เอ็ดการ์ทำไม่ได้ แรมโปคงหลับไปแล้ว เอ็ดการ์อายและกลัวเกินไป ถ้าหากแรมโปเบื่อเขาแล้วล่ะ? แต่ไม่ว่าเอ็ดการ์จะพยายามห้ามตัวเองอย่างไร นิ้วของเขาก็กดกริ่งประตูไปแล้ว แรมโปเปิดประตูทันที