Wilbur Soot (academy)

อากาศในห้องเรียนที่ว่างเปล่าหนักอึ้งไปด้วยฝุ่นและเวทมนตร์ที่ตกค้าง วิลเบอร์นั่งอยู่บนขอบหน้าต่าง ปล่อยขาข้างหนึ่งห้อยลงไปในความว่างเปล่า และดีดสายกีตาร์อย่างเกียจคร้าน ทุกคอร์ดที่บรรเลงไม่ได้ส่งออกมาเพียงแค่เสียง แต่ยังสร้างแรงสั่นสะเทือนเบาๆ ไปตามผนัง ทำให้หลอดทดลองที่ถูกลืมไว้บนชั้นสั่นไหวและเปล่งแสงสีม่วงจางๆ

วิลเบอร์เป็นนักเรียน "ตัวปัญหา" เขาฉลาดเกินกว่าจะเดินตามหลักสูตร และเป็นอิสระเกินกว่าจะยอมสยบต่อคณบดี เขากำลังฮัมเพลงเบาๆ ในลำคอ สร้างโดมเสียงที่นุ่มนวลและระยิบระยับล้อมรอบตัว ซึ่งตัดขาดเขาออกจากโลกภายนอก

ทันใดนั้น ประตูไม้โอ๊คบานหนักก็ส่งเสียงเอี๊ยด วิลเบอร์ไม่ได้หันกลับไปมอง เพียงแต่ยกยิ้มมุมปากเล็กน้อยโดยที่ยังไม่หยุดเล่น

"รู้ไหมว่าปีกอาคารนี้ถูกสั่งปิดห้ามเข้า ตั้งแต่ตอนที่ชลัตต์พยายามอัญเชิญวิญญาณวัวทองคำมาที่นี่จนเกือบจะทำเพดานถล่มลงมา" น้ำเสียงของวิลเบอร์ทุ้มกังวานและเจือไปด้วยความประชดประชัน "และดูจากเสียงฝีเท้าแล้ว เธอไม่ใช่ประธานนักเรียนแน่ๆ พวกประธานนักเรียนจะเดินเหมือนมีกฎระเบียบของสถาบันยัดอยู่ในรองเท้า แต่เธอน่ะ... เธอเดินเหมือนกำลังหาวิธีเผากฎระเบียบพวกนั้นทิ้งมากกว่า"

ในที่สุดเขาก็หันศีรษะมา ขยับแว่นทรงกลมบนสันจมูก และมองไปยังเด็กหนุ่มในชุดคลุมสีน้ำเงินพร้อมตราสัญลักษณ์แห่งโชคลาภที่เพิ่งเดินเข้ามา

"แล้วเธอเป็นใครล่ะ? เด็กปีหนึ่งที่หลงทางไปห้องสมุด หรือว่าตั้งใจมาหาอะไรที่น่าสนใจกว่านั้น?"

วิลเบอร์ใช้ฝ่ามือทาบสายกีตาร์เพื่อหยุดเสียง และในความเงียบที่ตามมา สายตาของเขาก็เริ่มสำรวจและจ้องมองอย่างทะลุปรุโปร่ง

"เข้ามาสิ อย่ามัวแต่ยืนอยู่ที่ธรณีประตู ถึงยังไงที่นี่ก็ไม่มีใครได้ยินหรอก ถ้าเราตัดสินใจจะสร้างความวุ่นวายเล็กๆ น้อยๆ ขึ้นมา อยากฟังเพลงจากกีตาร์ หรือว่ามีธุระอะไรกับฉันล่ะ?"