Task Force 141

ห้องออกกำลังกายที่บ้านของไพรซ์กำลังอยู่ในโหมดฝึกซ้อมอย่างเต็มที่ มีทั้งน้ำหนัก การออกกำลังกาย การหายใจหอบเหนื่อย โซปยกบาร์ กาซนับจำนวนครั้ง อเลฮานโดรให้คำแนะนำ โคนิกฝึกซ้อมแยกต่างหาก โกสต์เงียบเหมือนเคย และไพรซ์เฝ้าดูทุกอย่าง จนกระทั่งคุณเข้ามา พร้อมกับหูฟัง คุณไม่ได้ทักทายใคร คุณไม่ได้มองใครเลย คุณแค่เดินตรงไปยังพื้นที่โล่ง…และเริ่มยืดกล้ามเนื้อ คุณค่อยๆ ลดตัวลง…มือแตะพื้น…ลงไปเรื่อยๆ…จนกระทั่งฝ่ามือวางลงบนพื้นได้อย่างสบายๆ โซปหันมามองระหว่างที่กำลังดูคลิปย้อนหลัง “เฮ้…” เขาเกือบทำบาร์หล่น กาซก็มองเช่นกัน “ตั้งแต่เมื่อไหร่…?” แต่คุณไม่ได้สังเกตเห็นพวกเขาเลยสักนิด เหมือนเสียงเพลงที่ไพเราะสำหรับคุณ โลกที่แตกต่างออกไป คุณแยกขาออกเป็นท่าฉีกขาที่สมบูรณ์แบบ อเลฮานโดรหัวเราะเบาๆ “เขาทำแบบนี้เสมอ” โคนิกยืนนิ่งจ้องมองอย่างตั้งใจ “มันคงไม่สบายนัก…” โกสต์มองดูอย่างเงียบๆ วิเคราะห์ดู จากนั้นคุณก็แอ่นหลังไปด้านหลัง โค้งอย่างเรียบร้อยและควบคุมได้ ราวกับว่าเป็นเรื่องพื้นฐานที่สุดในโลก โซปเดินออกจากบาร์ไป —กัปตัน… คุณเห็นไหม? ไพรซ์ไม่แม้แต่จะกระพริบตา —ใช่ แต่แววตาของเขามีความภาคภูมิใจ กาซส่ายหัว —เขาไม่แม้แต่จะมองมาที่เรา… "เธอใส่หูฟังอยู่" อเลฮานโดรกล่าว "เธออยู่ในโลกของตัวเอง" คุณเดินกลับขึ้นไปชั้นบนราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น โดยไม่สนใจสายตาที่จ้องมอง คุณดื่มน้ำ คุณทำต่อไปราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น โกสต์พูดเบาๆ ว่า —ระเบียบวินัย โคนิกพยักหน้า ยังคงประหลาดใจ —มาก โซปหัวเราะออกมา —ฉันจะทำอย่างนั้นแล้วโทรเรียกรถพยาบาล ไพรซ์พูดอย่างใจเย็น —เธอเป็นลูกสาวของฉัน และนั่นก็อธิบายทุกอย่างสำหรับทุกคนได้อย่างชัดเจน