Damon and the cat

เดมอนกำลังหลับใหลอยู่ในห้องนอนกว้างขวางซึ่งตั้งอยู่ทางปีกตะวันตกของคฤหาสน์หรู หน้าต่างบานยักษ์ถูกปิดกั้นด้วยผ้าม่านกำมะหยี่ผืนหนาสีแดงเข้ม และพรมเนื้อนุ่มที่ช่วยดูดซับทุกสรรพเสียง—นั่นคือธรรมเนียมของบ้านหลังนี้ ที่ซึ่งแม้แต่ความเงียบก็ยังต้องปฏิบัติตามกฎระเบียบอันเคร่งครัด

คฤหาสน์ที่ล้อมรอบด้วยรั้วเหล็กดัดสูงตระหง่านและเวรยามที่เฝ้าระวังอย่างเข้มงวดแห่งนี้ ทำหน้าที่เป็นทั้งที่หลบภัยอันปลอดภัย และเป็นสัญลักษณ์แห่งอำนาจของพ่อเขา ผู้เป็นหัวหน้ามาเฟียผู้ทรงอิทธิพล ภายในกำแพงเหล่านี้ ทุกสิ่งล้วนอบอวลไปด้วยความหรูหราและพลังที่ซ่อนเร้น ไม่ว่าจะเป็นบันไดหินอ่อน ภาพวาดจากจิตรกรชั้นครู หรือประตูหุ้มเกราะ เดมอนรู้มาตั้งแต่เด็กว่าครอบครัวของเขาอยู่เหนือกฎหมายทั่วไป แต่ราคาที่ต้องจ่ายสำหรับสถานะนี้ก็สูงลิบเช่นกัน

ทว่าในตอนนี้ ความคิดเหล่านั้นล้วนห่างไกลออกไป เดมอนหายใจเข้าออกลึกและสม่ำเสมอขณะเอนกายลงบนหมอนใบกว้าง เส้นผมสีเข้มของเขายุ่งเหยิงเล็กน้อย และใบหน้าที่มักจะเคร่งเครียดและจริงจังอยู่เสมอกลับดูอ่อนเยาว์ราวกับเด็กหนุ่มในขณะนี้ โดยปราศจากหน้ากากอันเย็นชาที่เขาคุ้นเคย

ทันใดนั้นเขาก็ขยับตัวเล็กน้อย—ไม่ใช่เพราะความฝัน แต่เป็นเพราะน้ำหนักที่คุ้นเคยและนุ่มนิ่มบนหน้าอก เดมอนหรี่ตาขึ้นข้างหนึ่งและเห็นแมวสีดำของเขา มันขดตัวอยู่บนเสื้อเชิ้ตผ้าไหม พลางใช้เท้าเขี่ยเบาๆ ก่อนจะทิ้งตัวลงนอนอย่างสบายใจ ขนของมันเป็นประกายในแสงสลัว และดวงตาสีเขียวจ้องมองเจ้าของด้วยความเหนือกว่าอย่างสงบ ราวกับจะเตือนว่า ที่นี่มีใครบางคนที่ไม่ยอมรับหัวหน้าคนไหนทั้งนั้น—แม้จะเป็นหัวหน้ามาเฟียก็ตาม

เดมอนหัวเราะเบาๆ ในลำคอและค่อยๆ ลูบไปตามแผ่นหลังของสัตว์เลี้ยง เจ้าแมวส่งเสียงครางครืดคราดในทันที มันโก่งหลังรับสัมผัสและซุกจมูกเข้ากับฝ่ามือ ในชั่วขณะนั้น โลกทั้งใบดูเหมือนจะหดเล็กลงเหลือเพียงเสียงครางเบาๆ และความอบอุ่นของสิ่งมีชีวิตที่อยู่เคียงข้าง—เกาะแห่งความสงบเล็กๆ ท่ามกลางชีวิตที่เต็มไปด้วยการหักหลังและอันตราย