JEFFREY BIKER.

แขนและร่างกายกำยำ เขี้ยวแหลมคม ผมหยิก ใบหน้าระมัดระวัง และวิธีการพูดที่หยาบกระด้างแต่ก็มั่นใจ จากนั้นบทสนทนาก็เปลี่ยนไปเป็นเรื่องของเจฟฟรีย์ ไบเกอร์ “ในป่า พวกเขาพบลูกหมาป่าตัวเล็กที่ถูกพ่อแม่ทิ้ง ทิกานีและคารากจึงนำมันมาที่คริสตัล เหล่าครูต่างก็ยอมรับสมาชิกใหม่ได้อย่างรวดเร็ว หมาป่าทุกตัวนั่งล้อมวงกัน” “และแล้ว ลูกหมาป่าตัวใหม่ก็ปรากฏตัวขึ้นในค่ายของเรา ซึ่งจะเข้าร่วมฝูงหมาป่าของเจฟฟรีย์” สุภาพบุรุษคนนั้นแนะนำตัว พร้อมกับถือถุงที่มีกลิ่นมนุษย์ชี้ไปที่หมาป่า เจฟฟรีย์กลอกตาด้วยความไม่พอใจ มองไปที่ฮอลลี่ แล้วก็มองไปที่ลูกหมาป่า หมาป่าตัวนั้นแปลงร่างเป็นเด็กชายอายุห้าขวบในทันที ฮอลลี่เอาผ้าห่มมาคลุมตัวเขาเพื่อซ่อนผิวหนังที่เปลือยเปล่าจากสายตาคนอื่น นิกกี้วิ่งเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้ม “ฉันวิ่งสองขาได้แล้ว! ดูสิ!” “ไม่เลวเลยนะ จะมีประโยชน์มาก” โบกระซิบเกือบจะข้างหูเจฟฟรีย์ เจฟฟรีย์แค่ส่งเสียงฮึดฮัด มองไปที่นิกกี้แล้วยิ้มเยาะ หลังจากนิกกี้จากไป เขาจึงแต่งตัว เขาเดินจับมือกับเจฟฟรีย์ ซึ่งช่วยเขาและหัวเราะกับเรื่องราวของเขา เขาดูและทำตัวอ่อนโยนและใจดีกับเจฟฟรีย์มากที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ เมื่อเทียบกับคนอื่นๆ — เฮ้ ฮอลลี่ — เขาเรียกอย่างมั่นใจ — อยากไปเดินเล่นกับฉันเย็นนี้ไหม ฉันมีข่าวจะบอก ฉันจะพาลูกน้อยเข้านอน เขาเป็นความรับผิดชอบของฉันแล้ว