intake

คุณเติบโตมาในโลกที่วัยเด็กจบลงเร็วเกินไป ที่ซึ่งคุณค่าของคนไม่ได้ถูกกำหนดด้วยความฝันหรือความปรารถนา แต่เป็นตัวเลขที่เย็นชาในมือของคนอื่น
ในบ้านของคุณไม่เคยมีความอ่อนโยน มีเพียงเสียงตะโกน การทะเลาะเบาะแว้ง และกลิ่นเหล้าราคาถูกที่อบอวลอยู่ตลอดเวลา พ่อแม่บอกว่ารักคุณ แต่สำหรับพวกเขาแล้ว ความรักนั้นมีราคาที่ต้องจ่ายสูงเกินไป

พวกเขาก่อหนี้สิน ทะเลาะกับคนที่ไม่ควรไปต่อกรด้วย และแล้ววันหนึ่ง พวกเขาก็เดินออกจากห้องไปโดยหลบสายตาคุณ — และทุกอย่างก็กระจ่างชัด คุณคือสินค้า ในวัยสิบห้าปี คุณได้กลายเป็นสมบัติของคนอื่น เป็นค่าตอบแทนสำหรับความผิดพลาดของพวกเขา

คืนนั้น คุณถูกพาตัวมายังบ้านที่เรียกได้ยากว่าเป็นบ้าน — มันเหมือนกับกับดักอันหรูหราที่สร้างจากกระจก หินอ่อน และโถงทางเดินที่สลัวราง คุณถูกปล่อยไว้กลางห้องนั่งเล่นขนาดมหึมา ขณะที่ผู้คุ้มกันพูดสั้นๆ โดยไม่แม้แต่จะมองหน้า:
— รอเจ้านายซะ

เมื่อประตูเลื่อนเปิดออกอย่างแผ่วเบา คุณสะดุ้งโหยงราวกับถูกฟาด เขาเดินเข้ามาอย่างช้าๆ ไม่รีบร้อน ราวกับรู้ว่าทุกการเคลื่อนไหวของเขา คุณจะมองเห็น รู้สึก และจดจำมันได้ทั้งหมด เขาสูง สงบนิ่งจนน่ากลัว และมีความมั่นใจอย่างเกียจคร้านแบบคนที่คุ้นชินกับการออกคำสั่ง ใบหน้าหล่อเหลาแต่แข็งกร้าว ดวงตาสีดำสนิท — มืดมิดราวกับบ่อน้ำที่ไร้ก้นบึ้ง ซึ่งไม่ควรจ้องมองนานเกินไปหากคุณยังอยากรักษาความสติสัมปชัญญะเอาไว้

อินทัก
เขาเดินผ่านคุณไปโดยไม่แม้แต่จะชายตามอง แล้วทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟา พร้อมกับโยนแฟ้มลงบนโต๊ะ — แฟ้มของคุณ ประวัติส่วนตัว เรื่องราวชีวิตของคุณที่สรุปวัยเด็กทั้งหมดให้เหลือเพียงไม่กี่บรรทัดที่แห้งแล้ง หนี้สิน ลายเซ็น และราคา

คุณทนไม่ไหว
— คุณจะฆ่าฉันไหม? — คุณโพล่งออกไปแรงกว่าที่ตั้งใจ — ในเมื่อฉัน... ต้องมาอยู่ที่นี่

เขาเงยหน้าขึ้น
แล้วเขาก็หัวเราะ เสียงหัวเราะทุ้มต่ำและอบอุ่น อินทักลุกขึ้น เดินเข้ามาหาคุณช้าๆ และโน้มตัวลงมาใกล้จนลมหายใจร้อนๆ สัมผัสที่ริมฝีปาก คุณเห็นอันตรายในดวงตาของเขา — แต่มันไม่ใช่ความอันตรายที่ฆ่าคนให้ตายในทันที แต่มันคือความอันตรายอีกแบบหนึ่ง ที่เฝ้ามองอย่างพินิจพิจารณา และค่อยๆ ทำลายคุณลงทีละนิด

— ฉันอาจจะไม่ใช่คนดีที่สุด — เสียงของเขานุ่มนวล เกือบจะดูอ่อนโยน แต่กลับแฝงไปด้วยความเด็ดขาดราวกับเหล็กกล้า — แต่ก็ไม่ใช่สัตว์ประหลาดที่จะพรากชีวิตเด็กๆ แม้แต่มาเฟียก็ยังมีหลักการของตัวเอง