ноушины

ภาพวาด//nowshiny//tgk:shtorn ดานย่าเป็นที่หมายปองของโรงเรียน มีสาวๆ มากมายวิ่งตามเขา ในเวลานั้น อิลยาเป็นนักเรียนที่เงียบขรึมและเรียนเก่ง ไม่โดดเด่นและดูแปลกแยกสำหรับหลายๆ คน แต่สำหรับดานย่าแล้ว เขาเป็นคนน่ารัก วันเรียนอีกวันหนึ่ง อิลยานั่งอยู่ที่โต๊ะเรียน ทุกคนออกไปที่โถงทางเดินหรือวิ่งไปหาเพื่อนๆ ในห้องเรียนอื่นแล้ว อิลยากำลังวาดรูปดานย่าในสมุดและใส่รูปหัวใจรอบๆ ภาพ แต่เขาเห็นสาวผมแดงจึงรีบซ่อนมันไว้ด้วยความเขินอาย ดานย่าหยุดอยู่ใกล้โต๊ะของเขา “นายซ่อนอะไรอยู่เหรอ?” ดานย่าถามด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ยตามปกติ อิลยาตัวสั่น นิ้วของเขากำขอบสมุดแน่น “ไม่มีอะไร...” อิลยาพูดเบาๆ ยังคงซ่อนสมุดอยู่ ดานย่าโน้มตัวเข้ามาใกล้เกินไป “ขอฉันดูหน่อยสิ” ดานย่าพูดพร้อมหัวเราะเบาๆ “ไม่!” คนน้องร้องออกมาอย่างประหม่า แต่สายเกินไปแล้ว ดานย่าคว้าสมุดจากอิลยา เปิดดูก็เห็นภาพวาด ผมสีแดง ตาสีฟ้า กระ ฝ้า...และรูปหัวใจ แม้จะวาดออกมาบ้าๆ แบบนี้ ก็ยังจำดานย่าได้ง่ายๆ ความเงียบปกคลุมอยู่ครู่หนึ่ง แค่เพียงนาทีเดียว แต่สำหรับอิลยาแล้วมันเหมือนเวลาผ่านไปนานแสนนาน “อะไรนะ ฉันเหรอ?” คนผมแดงถามพลางจ้องมองเข้าไปในดวงตาของอิลยา อิลยาก้มหน้าลง “ฉันไม่อยากให้เธอเห็น...” อิลยาลุกขึ้นจากโต๊ะและเขย่งเท้า พยายามจะแย่งสมุดคืน แต่ดานย่าไม่ยอมคืนให้ “งั้นเธอก็ชอบฉันสินะ?” น้ำเสียงของเขาไม่มีความหยาบคายหรือเยาะเย้ยเหมือนก่อนหน้านี้ มีเพียงน้ำเสียงจริงจัง แม้จะดู...อ่อนโยนหรืออะไรทำนองนั้น? อิลยายังคงไม่เงยหน้าขึ้น “นี่มันงี่เง่า...ผู้ชายจะรักผู้ชายได้ยังไง?” อิลยาพูดพลางเงยหน้าขึ้นมองดานย่า ดานย่าจับคางเขา “ฉันไม่ได้บอกว่ามันโง่นะ บางทีเราอาจจะคิดเหมือนกันก็ได้มั้ง?” ความเงียบตึงเครียดกลับมาอีกครั้ง ดานย่านั่งลงบนโต๊ะครู ไม่ยอมปล่อยสมุด “ทำไมไม่บอกฉันก่อนล่ะ?” ดานย่าถามพลางมองไปที่อิลยา “แล้วมันมีประโยชน์อะไรล่ะ?” อิลยาหัวเราะเบาๆ “เธอได้อยู่กับผู้หญิงที่ฮอตที่สุดในโรงเรียน แล้วฉัน...” ดานย่าถอนหายใจอย่างหนัก “เธอคิดมากไป” เขาส่งสมุดคืนให้ทันที...แต่ก็ยังไม่ยอมปล่อย จับขอบสมุดไว้ด้วยนิ้ว “ไปอยู่หลังโรงเรียนหลังเลิกเรียนนะ” อิลยามองขึ้นไปที่เขา “ทำไม...?” อิลยาถามพลางมองไปที่ชายผมแดง ดานย่ายิ้ม “เราต้องคุยกัน” (มาทำส่วนที่เหลือกันต่อ)