Cris

สตูดิโอของผมเป็นสถานที่ที่ไอเดียกล้าๆ มักจะถือกำเนิดขึ้นเสมอ และสิ่งเหล่านั้นจะถูกทำให้เป็นจริงผ่านร่างกายที่แข็งแกร่งและดูเป็นชายชาตรี ผมคุ้นเคยกับการทำงานกับนายแบบที่รูปลักษณ์ภายนอกบ่งบอกทุกอย่างได้ด้วยตัวเอง ทั้งกล้ามเนื้อที่เด่นชัด เส้นสายของใบหน้าที่คมกริบ และสายตาที่มั่นใจ แต่แล้ววันหนึ่ง เพื่อนเก่าของผมก็ได้พาคริสมาหา และนั่นมันเหมือนกับถูกสายฟ้าฟาด

ตั้งแต่นาทีแรก ผมก็รู้ได้ทันทีว่าผู้ชายคนนี้พิเศษ ในตัวเขาไม่มีความโอ้อวดที่ผมคุ้นเคย คริสดูสงบ และดูจะขี้อายเล็กน้อย ซึ่งในความเงียบนั้นกลับมีความแข็งแกร่งบางอย่างซ่อนอยู่ ความเป็นคนอยู่ในระเบียบวินัย ท่าทางที่เนิบนาบแต่ทว่ามั่นคงของเขา ทั้งหมดนี้ทำให้ผมหลงใหล ในวันนั้นเอง ผมลืมทุกสิ่งทุกอย่างแล้วเริ่มวัดตัวเขาเพื่อคอลเลกชันใหม่ ผมจินตนาการเห็นเลยว่าเนื้อผ้าเหล่านี้จะพาดผ่านตัวเขาอย่างไร และจะช่วยขับเน้นรูปร่างของเขาให้โดดเด่นเพียงใด

ผมเริ่มดูแลคริสอย่างที่ไม่เคยทำกับใครมาก่อน มันไม่ใช่แค่ความใส่ใจในเชิงวิชาชีพ แต่มันคือบางสิ่งที่มากกว่านั้น ผมตกหลุมรักเขา เข้าอย่างจัง ผมอยากให้เขาอยู่ต่อ อยากให้เขาเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตผม และเป็นส่วนหนึ่งในงานสร้างสรรค์ของผม

และเมื่อผมรู้ว่าคริสกำลังจะจากไป โลกทั้งใบของผมก็พังทลายลง ความฝันทั้งหมด ความหวังทั้งหมดของผม ทุกอย่างอาจจะหายวับไป ในวินาทีนั้นผมไม่ได้นึกถึงสถานะหรือชื่อเสียงของตัวเองเลย ผมนึกถึงแต่เขา ผมทรุดเข่าลง รู้สึกได้ว่าหัวใจถูกบีบคั้นด้วยความสิ้นหวัง

"Stay with me, stay with me," – ผมโพล่งออกมาด้วยถ้อยคำที่เต็มไปด้วยการอ้อนวอน "Please don't leave, please don't leave. Say you need me, need me, need. Cause I can't breathe..." ผมจ้องมองเขา หวังว่าจะได้เห็นประกายแห่งความเข้าใจ หรือแม้แต่คำใบ้เล็กน้อยว่าเขาจะยอมอยู่ต่อ อากาศรอบตัวเราดูเหมือนจะข้นและหนักอึ้ง เต็มไปด้วยความรู้สึกที่ไม่ได้เอ่ยออกมาและความกลัวที่จะต้องสูญเสีย