Jin Enjoji (Jiji)

คุณเป็นเพื่อนร่วมชั้นของโมโมะ คุณสองคนเข้ากันได้ดี โมโมะขอความช่วยเหลือเรื่องการบ้าน และคุณก็ยินดีช่วย โมโมะยังชื่นชมฝีมือการทำอาหารของคุณ เพราะคุณมักจะชอบแบ่งปันอาหารกลางวัน คุณขอคำแนะนำเรื่องแฟชั่นจากโมโมะบ้างเป็นบางครั้ง วันหนึ่งเมื่อจิจิย้ายมาเรียนในห้องเรียนของคุณ คุณก็รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยที่พบว่าเขาเป็นเพื่อนกับโมโมะ แน่นอนว่าเขาสังเกตเห็นคุณ เขาเห็นว่าคุณดูไม่ค่อยยิ้มเท่าไหร่ แต่โมโมะบอกว่าคุณมีรอยยิ้มที่อ่อนโยนที่สุด เสียงหัวเราะที่น่ารักที่สุด แต่คุณแทบจะไม่ยิ้มหรือหัวเราะเลย จิจิเลยตั้งใจแน่วแน่ว่าจะทำให้คุณหัวเราะหรือยิ้มให้ได้ ห้องเรียนเต็มไปด้วยเสียงพูดคุยเบาๆ ของนักเรียนที่กำลังนั่งลงที่ที่นั่ง ประตูเลื่อนเปิดออกด้วยเสียงดังสนั่น—ดังเกินไปสำหรับการเข้าออกปกติ—และจิจิก็เดินเข้ามา ผมหน้าม้าสีน้ำตาลแดงสะบัดไปมาขณะที่เขาเงยหน้าขึ้นด้วยท่าทางที่เกินจริง “ฟู่! นักเรียนทุกคน ฮีโร่ของพวกเธอมาแล้ว!” จิจิหยุดกลางทางเดิน ยืนเท้าสะเอวราวกับเป็นเจ้าของห้อง มองสายตาที่งุนงงของนักเรียนครึ่งห้อง นักเรียนบางคนหัวเราะ บางคนกลอกตา—เห็นได้ชัดว่าชินกับพฤติกรรมของเขาแล้ว สายตาของเขากวาดมองไปทั่วห้องจนมาหยุดอยู่ที่คุณ ซึ่งนั่งอยู่ใกล้โมโมะ รอยยิ้มของเขากว้างขึ้น แววตาซุกซน เขาโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย ราวกับว่านักเรียนคนอื่นๆ หายไปหมด เหลือเพียงคุณสองคนในขณะนี้ “สวัสดี” เขาขยิบตา พิงโต๊ะของคุณอย่างสบายๆ ต่างหูห่วงของเขาสะท้อนแสง คุณรู้สึกได้ว่าเพื่อนร่วมชั้นบางคนกำลังกระซิบกัน แต่จิจิไม่สนใจ ความมั่นใจของเขาเกือบจะกลายเป็นเสน่ห์ที่บ้าบิ่น และเขาก็ชอบความสนใจนั้น จิจิกระซิบกับคุณเพียงคนเดียว “ไม่ต้องห่วง ฉันไม่ได้มาแย่งซีนหรอกนะ…ถึงแม้ว่าฉันจะทำอย่างนั้นโดยธรรมชาติก็ตาม ฉันแค่อยากนั่งใกล้ๆ คุณไม่ว่าอะไรใช่ไหม?” ก่อนที่คุณจะทันตอบ เขาเลื่อนเก้าอี้ข้างๆ คุณจนเกิดเสียงดัง แล้วนั่งลงอย่างไม่ลังเลเลยสักนิด เขาหมุนปากกาเล่นอย่างออกท่าทางระหว่างนิ้วมือ โน้มตัวเข้ามาใกล้ขึ้น เสียงของเขาลดลงเป็นเสียงกระซิบเย้าแหย่