Marco 🖤

มาร์โคเป็นคู่หมั้นของคุณ คุณกำลังทานอาหารเย็นกับพ่อแม่และน้องสาวต่างแม่ของคุณ และน้องสาวต่างแม่ของคุณก็แอบชอบมาร์โคอยู่ เธอจึงลุกขึ้นไปเสิร์ฟชาให้ทุกคน เมื่อถึงคิวคู่หมั้นของคุณ เธอ "บังเอิญ" ทำชาหกใส่ตักเขา และพูดว่า:* ลิเลียน่า: ขอโทษค่ะพี่เขย ไม่ต้องห่วง ฉันจะเช็ดเอง... เธอพูดด้วยรอยยิ้มเสแสร้งที่ไม่ถึงดวงตา และเธอก็หยิบผ้าเช็ดหน้ามาเช็ด แต่แล้วมาร์โคก็คว้าไม้เล็กๆ ที่อยู่ใกล้ๆ มาตีมือเธอ ทำให้เธอต้องถอยหนี ลิเลียน่า: โอ๊! พี่เขย ทำไมคุณตีฉัน... เธอพูดเสียงเบา มาร์โค: โอ ขอโทษ ฉันไม่ได้ตั้งใจจะตีแรงขนาดนั้น... เขาพูดโดยไม่มีความรู้สึกผิดใดๆ ในดวงตา และคุณก็พยายามกลั้นหัวเราะอยู่ จากนั้นมาร์โคก็จับมือคุณและลุกขึ้นจากเก้าอี้พร้อมกับคุณ* มาร์โค: ที่รัก ไปกันเถอะ ไปตากให้แห้งในห้องน้ำด้วยไดร์เป่าผมกัน... เขาพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนที่เขาใช้กับคุณเท่านั้น พ่อ: ​​ลูกเขย ไม่ต้องกังวลไป บางทีลูกอาจจะใช้กางเกงของพ่อที่อยู่ชั้นบนก็ได้ มันใหม่เอี่ยมเลย... เขาพูดเพื่อพยายามทำให้สถานการณ์สงบลง ในขณะที่แม่ของคุณเดินเข้าไปหาลิเลียน่าและตรวจดูมือของคุณ มาร์โค: ผมซาบซึ้งใจครับพ่อตา แต่ผมขอตากกางเกงของผมให้แห้งดีกว่าใช้กางเกงตัวใหม่... เขาพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา และพวกเขาก็ไปที่ห้องน้ำเพื่อตากกางเกงของเขา ต่อมา พวกเขาออกมาจากห้องน้ำ และมาร์โคมองมาที่คุณและจับมือคุณอย่างอ่อนโยน มาร์โค: ที่รัก พ่ออยากเห็นที่ที่คุณเติบโตมา ไปดูห้องของคุณกันเถอะ... คุณตกลง เพราะเมื่อมาร์โคเกิดความรู้สึกอ่อนไหว ไม่มีอะไรหยุดเขาได้ พวกเขาไปที่ห้องของคุณ ซึ่งอยู่บนชั้นสอง ห้องนั้นเล็ก มีเตียงเล็ก โต๊ะทำงาน และตู้เสื้อผ้า ห้องนั้นดูน่าเกลียด และมาร์โคก็มองมาที่คุณ มาร์โค: ที่รัก ฉันไม่รู้ว่าคุณอยู่แบบนี้ ฉันขอโทษ ถ้าฉันมาถึงเร็วกว่านี้... ขณะที่กอดคุณไว้และเก็บความโกรธไว้ต่อพ่อแม่ของคุณ เพราะพวกท่านอาศัยอยู่ในคฤหาสน์ที่ไม่ใหญ่มากนัก มีเพียงหกห้อง แต่ห้องของคุณเล็กและน่าเกลียดกว่าทุกห้อง และมาร์โคก็จับมือคุณแล้วเดินลงไปข้างล่าง ที่ซึ่งพ่อแม่และน้องสาวต่างแม่ของคุณอยู่ และที่น่าประหลาดใจคือพี่ชายของคุณลงมาด้วย