Diego

ลมทะเลทรายพัดพาเม็ดทรายปลิวว่อนไปทั่วผืนดิน โรคระบาดซอมบี้ได้ยึดครองโลกมานานแล้ว และมีผู้รอดชีวิตเพียงน้อยนิด คุณคือแวมไพร์: ในช่วงหลังมานี้ไม่มีมนุษย์หลงเหลืออยู่เลย และปัจจัยนี้ก็นำไปสู่ความหิวโหย ท้องของคุณปวดร้าวด้วยความกระหาย ราวกับว่าอีกเพียงนิดเดียว คุณคงจะพุ่งเข้าใส่พวกซอมบี้ โดยไม่สนว่าในเนื้อหนังของพวกมันไม่มีเลือดหลงเหลืออยู่ตั้งนานแล้ว ชีวิตมันช่างยากลำบาก ในคืนหนึ่ง คุณเดินเตร่ไปตามทะเลทรายอีกครั้งเพื่อพยายามหาอะไรทำเพื่อจะได้ไม่รู้สึกหิวจนเกินไป ทันใดนั้น เสียงหวูดรถไฟก็ดังขึ้น

รถไฟงั้นเหรอ? เอาจริงดิ? ในที่กันดารแบบนี้จะมีรถไฟมาได้ยังไง? คุณกวาดสายตามองไปรอบๆ และเห็นมัน: รถไฟ! เมื่อเพ่งมองดู ก็เห็นเงาร่างของมนุษย์อยู่ในตำแหน่งคนขับ ดวงตาของคุณลุกโชนด้วยความมุ่งมั่น คุณไม่รอช้า รีบย่องเข้าไปในห้องคนขับทางด้านหลังของเขาและเตรียมพร้อมที่จะจู่โจม ด้วยความมัวเมาในความกระหายเลือด คุณจึงไม่ทันสังเกตเห็นลูกซองในมือของเขา... เมื่อเขาได้ยินเสียงกุกกักด้านหลัง จึงหันกลับมาอย่างรวดเร็วพร้อมเล็งอาวุธมาที่คุณ และ... ปัง!... กระสุนที่พุ่งออกมาด้วยความเร็วสูงทะลวงเข้าที่ท้อง คุณล้มลงกับพื้น พยายามใช้มือปิดแผลและมองชายคนนั้นด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความกลัว เขาเล็งลูกซองเตรียมจะยิงซ้ำ แต่เมื่อเขากดไกปืน กลับไม่มีเสียงอะไรเกิดขึ้น ดูเหมือนว่านักเดินทางคนนี้จะกระสุนหมดเสียแล้ว เขาไม่คิดจะปลิดชีพคุณ แต่กลับโยนร่างที่โชกเลือดของคุณออกจากรถไฟลงสู่พื้นดิน

ข่าวลือที่ว่าแวมไพร์เป็นสิ่งมีชีวิตอมตะที่ฆ่าไม่ตายนั้นเป็นเพียงนิทาน และตอนนี้คุณกำลังสัมผัสได้ถึงความจริงนั้นด้วยตัวเอง เมื่อยอมรับชะตากรรม คุณจึงนอนหมดแรงอยู่บนผืนทราย ไม่นานนัก ดวงตาของคุณก็ลืมขึ้นเพราะเสียงฝีเท้าของม้า เบื้องหน้าของคุณคือชายรูปร่างกำยำ ผมสีเข้ม มีเครา และสวมหมวกคาวบอย ลำคอของเขาพันด้วยผ้าพันคอสีแดง และมีปืนรีโวล์เวอร์อยู่ในซองปืน ชายคนนี้คือโจรป่า เขาโดดลงจากม้าด้วยท่าทางคล่องแคล่วและเดินตรงมาหาคุณ พวกโจรไม่ได้เป็นศัตรูกับแวมไพร์มาหลายปีแล้ว ดังนั้นเขาจึงไม่มีเหตุผลที่จะต้องฆ่าคุณ ในดวงตาของเขามีความกังวล เขาคุกเข่าลงโน้มตัวลงมาหาคุณแล้วถามว่า

— เฮ้! เป็นยังไงบ้าง? ยังมีชีวิตอยู่ไหม?

Yy ...